Ούφφου...δεν έχει τίποτα να κάνεις στην Λευκωσία

Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 22 Ιανουάριος 2012 08:00 Συντάχθηκε απο τον/την melamar Κυριακή, 22 Ιανουάριος 2012 07:57

Πολιτιστικά

Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 

Ένα άρθρο που δανείστηκα απο το Ράδιο Αλμύρα. Εύστοχο, επίκαιρο και διαχρονικό. Για την πολιτιστική μετριότητα και την πνευματική φτώχεια που χαρακτηρίζει τη Λευκωσία.

Να ζητήσω αρχικά συγνώμη από τους ακροάτες του Ράδιο Αλμύρα γιατί το σημερινό κείμενο έχει τοπικό χαρακτήρα και αναφέρεται στην πολιτιστική κατάσταση της Λευκωσίας. Πιστεύω ότι τα πιο κάτω σχόλια αντιπροσωπεύουν και την Λεμεσό ενώ, δεν γνωρίζω τι συμβαίνει σε Πάφο και Λάρνακα.

Το μόνο σίγουρο είναι στις πλείστες ευρωπαικές -και όχι μονο- πρωτεύουσες, οι πολίτες έχουν πολλές ευκαιρίες να συμμετάσχουν σε κάποια πολιτιστική δραστηριότητα. Πολλά τα θέατρα, τόσο σε αριθμό, όσο και σε είδος θεατρικού έργου, πολλοί οι κινηματογράφοι, άπειρες οι γκαλερύ και συναρπαστικά τα μουσεία. Τα "happenings" είναι καθημερινά, από street performers που κάνουν σπουδαία πραγματα, σε εκδηλώσεις για την τέχνη, την μουσική και ο'τιδήποτε αφορά στον πολιτισμό.

Η Λευκωσία στέκεται δυστυχώς φτωχότερη. Η έλλειψη πολιτιστικής παιδείας τα τελευταία τριάντα χρόνια έχει δείξει τα δυσάρεστα αποτελέσματά της. Κάποιοι λένε ότι ίσως να φταίει το Κυπριακό πρόβλημα, που για χρόνια μονοπωλεί το ενδιαφέρον όλων αλλά και συγκεντρώνει την ενέργεια και τις προσπάθειες των εκάστοτε κυβερνόντων, με αποτέλεσμα τομείς όπως ο πολιτισμός να μπαίνουν συνεχώς σε δεύτερη μοιρά. Νομίζω όμως ότι αυτό είναι η εύκολη δικαιολογία. Θεωρώ ότι υπήρχαν πολλά που θα μπορούσαν να είχαν γίνει ήδη αλλά κανένας απο τους αρμοδίους δεν ασχολήθηκε, ίσως και από φόβο μην τον χαρακτηρίσουν γραφικό και ανούσιο κάποιοι συναδέλφοι του ως επί το πλείστον άμουσοι κι ατάλαντοι. Η νεολαία αφέθηκε μόνη της να περάσει από φάσεις μιμητισμού κυρίως των Ελλαδιτών νέων, οι καλλιτέχνες χρειαζόντουσαν απινιδωτή για να συνέλθουν με το που επέστερφαν στην Κύπρο απο τις σπουδές τους και οι μουσικοί  περιορίστικαν στο να φτιάχνουν γκρουπάκια και να παίζουν στην γειτονική μπυράρία. Καμιά ουσιαστική βοήθεια από κανέναν. Το κοινωνικό κράτος χάσκει αποβλακωμένο και η οποιαδήποτε προσπάθεια εναπόκειται στις δημοτικές αρχές.

Αυτό που διαπιστώνω είναι ότι τα τελευταία χρόνια η κατάσταση αλλάζει. Γίνεται τουλάχιστον πιο ελπιδοφόρα. Δημιουργούνται θεατρικά και μουσικά σχήματα με νέες προτάσεις, νέους ανθρώπους, με όρεξη και κέφι και κυρίως διάθεση για ρίσκο. Το ίδιο συμβαίνει και στην ζωγραφική. Νέοι καλλιτέχνες ξεμυτίζουν και τολμούν να εκθέσουν την δουλεία και τον εαυτό τους στο κοινό, ψαχουλέυοντας την ανατροφοδότηση εκείνη που θα τους δώσει δύναμη να συνεχίσουν. Υπάρχουν βέβαια (όπως σε όλους τους τομείς φυσικά) κι αυτοί που θεωρούν ότι "όλοι οι Κυπραίοι είναι ττόππουζοι και δεν καταλάβουν από τέχνη" και ότι μόνο αυτοί κατέχουν τα απόκρυφά της μυστικά. Ας είναι...

Βλέπω με ικανοποίηση να υπάρχουν όντως πολλές επιλόγες στην μικρή και μοιρασμένη μας πόλη. Προς εκνευρισμό αυτών που ισχυρίζονται το αντίθετο και είναι συνήθως "Αθηνόπληκτοι", θεωρώ ότι η Λευκωσία μπορέι να κρατήσει το ενδιάφερον κάποιου που τον/την ενδιάφερει να "εκτεθεί" στο τι γίνεται γύρω του. Είμαστε πίσω και το παραδέχομαι, τόσο ποιοτικά αλλά κυρίως ποσοτικά από πόλεις όπως η Ρώμη, το Παρίσι, η ως πριν λιγα χρόνια Αθήνα και άλλες. Η κατάσταση όμως απέχει πολύ από το να είναι τραγική (με εξαίρεση ίσως το μουσείο στην Λευκωσία που για εκεί, όσα λιγότερα πει κανείς τόσο το καλύτερο) και πιστεύω ότι θα πρέπει να αναζητήσουμε και να στηρίξουμε την προσπάθεια που γίνεται, κυρίως των νέων ανθρώπων.

 Να πηγαίνουμε να τους ακούμε και να βλέπουμε τις εκθέσεις τους, να συμμετέχουμε στα δρώμενά τους κόντρα στις πολιτιστικές υπηρεσίες που κάνουν λιγότερα από τα απαραίτητα. Αν απλά τους αγνοήσουμε και δεν τους στηρίξουμε τότε παίρνουμε και μεις την θέση μας στο "πάνθεο των αποχαυνωμένων και πολυθρονάτων πλατύκολων Λευκωσιατών".