Για ποιες διαπραγματεύσεις μιλάμε;

Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 02 Ιανουάριος 2011 05:48 Συντάχθηκε απο τον/την Vassilis Τετάρτη, 03 Ιούνιος 2009 03:45

Πολιτική

Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 

Είναι απλή λογική το γεγονός οτι σε μια διαπραγμάτευση, η βασική προϋπόθεση είναι να έχεις κάτι να διαπραγματευτείς. Κάτι που η κάθε πλευρά έχει αλλά είναι έτοιμη να το παραχωρήσει στην άλλη πλευρά προκειμένου να πάρει και εκείνη κάποια αντίστοιχα ανταλλάγματα . Αυτό δηλαδή που συχνά ακούμε ...

Είναι απλή λογική το γεγονός οτι σε μια διαπραγμάτευση, η βασική προϋπόθεση είναι να έχεις κάτι να διαπραγματευτείς. Κάτι που η κάθε πλευρά έχει αλλά είναι έτοιμη να το παραχωρήσει στην άλλη πλευρά προκειμένου να πάρει και εκείνη κάποια αντίστοιχα ανταλλάγματα . Αυτό δηλαδή που συχνά ακούμε να το ονομάζουν “διαδικασία πάρε-δώσε” και που επίσης προϋποθέτει και ένα αμοιβαίο “οδυνηρό” συμβιβασμό. Αν το παρών σκηνικό στο Κυπριακό είναι αυτό, τότε μιλάμε για διαπραγματεύσεις.

Εγώ όμως όλο και πιο πολύ δυσκολεύομαι να το αντιληφθώ έτσι. Όχι πως δεν πείθομαι για την αξία των διαπραγματευτικών μας χαρτιών. Δεν έχω πειστεί για το αν πραγματικά θέλουμε να τα χρησιμοποιήσουμε, εννοώ να διαπραγματευτούμε. Άν ισχύει το επιχείρημα οτι ήμαστε μικροί και αδύναμοι , τότε γιατί διαπραγματευόμαστε; Ας δεχτούμε την καταραμένη μοίρα μας. Αν όμως μπήκαμε στο παιχνίδι, τότε δεν υπάρχει νόημα να το παίζουμε λάθος. Επιβαρύνουμε έτσι τη θέση μας και γινόμαστε πιο ευάλωτοι ακόμα και απο το να μην κάναμε τίποτα.

Εάν αρχίσαμε να συζητάμε χωρίς κοινή βάση όπως αποδείχτηκε αργότερα.

Εάν συντηρούμε την εγκληματική εποικοδομητική ασάφεια για χάρη της συνέχισης αυτών των αδιέξοδων συνομιλιών.

Εάν δεν αντιδρούμε στην προκλητική προώθηση των Τουρκικών στόχων απο τον “σύντροφο” Ταλάτ.

Εαν δεν αντιδρούμε με τον τρόπο που ο Ταλάτ, κοροϊδεύει και εκθέτει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Εάν συνεχίζουμε να συνομιλούμε όταν την ίδια στιγμή παραδεχόμαστε οτι η κοινά αποδεχτή ΔΔΟ, για τους Τ/Κ σημαίνει Συνομοσπονδία . Και αν μάλιστα τους προσφέρουμε και κάλυψη γι'αυτό δηλώνοντας από στόματος Προέδρου το απαράδεκτο “ΔΔΟ με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει”

Εάν δηλώνουμε συνεχώς την αμέριστη υποστήριξη μας στην Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, χωρίς καμία συνέπεια για της πράξεις της, διαβεβαιώνοντας μάλιστα με τον πιο επίσημο τρόπο οτι το βέτο δεν είναι και δεν θα πρέπει να είναι η επιλογή μας.

Όταν σωπαίνουμε μπροστά στα casus belli της Τουρκίας και στις προκλητικές απειλητικές δηλώσεις με αφορμή τις έρευνες στα νότια παράλια της Κύπρου χωρίς να την καταγγέλλουμε παγκόσμια .

Όταν προβαίνουμε συνεχώς σε μονομερής υποχωρήσεις διευκόλυνσης των Τούρκων δήθεν για ανθρωπιστικούς λόγους χωρίς όμως να ζητούμε ανταλλάγματα γι'αυτό και από την άλλη πλευρά.

Όταν φτάσαμε στο σημείο να δεχόμαστε να ηλεκτροδοτήσουμε τον στρατό που κατέχει τη μισή μας πατρίδα .

Για ποιες διαπραγματεύσεις μιλάμε; Ήμαστε σίγουροι οτι χρησιμοποιούμε τη σωστή φρασεολογία; Ή απλά συντηρούμε στο μυαλό του κόσμου μια ψευδαίσθηση; Μήπως δεχόμαστε ακόμα μια πλύση εγκεφάλου;

Δεν είναι διαπραγματεύσεις αυτές! Είναι μια εθνική κατρακύλα μιας ηττοπαθούς γενιάς που φούσκωσε τους μύθους του εθνικισμού και του πολέμου, για να μαντρίσει τις συνειδήσεις των υπηκόων της στη στάνη της παγκοσμιοποίησης. Και ο χρόνος που περνά δεν είναι για να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις. Είναι για να χωνέψει ο κόσμος (για να ξεχάσει βασικά) οτι το κόστος της λύσης θα είναι μεγάλο και ολοκληρωτικά δικό μας. Θα σκύψουμε κι εμείς το κεφάλι, και θα μπούμε κι εμείς κάτω απο την μεγάλη φτερούγα του παγκόσμιου προστάτη και θα πρέπει να τον ευχαριστούμε γιαυτό. Το μόνο αδιαπραγμάτευτο είναι τα συμφέροντα των δυνατών. Τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι βασικές ελευθερίες είναι μόνο η χρυσή επίστρωση του θανατηφόρου χαπιού.

Όπως οι διαπραγματεύσεις δεν είναι διαπραγματεύσεις, έτσι και η λύση που ετοιμάζεται δεν θα είναι λύση. Απλά την ονομάζουμε λύση ώσπου στο τέλος να το πιστέψουμε.