Γιατί δεν γιορτάζουμε τις εποχές;
Στα σπίτια μας, οι παρέες, οι συγγενείς.
Όπως βρισκόμαστε για μια βάφτιση, μια γιορτή μια επέτειο.
Να αποφάσιζε ο καθένας τι θέλει να γιορτάσει. Με ποιους και πώς.
Ανάλογα με την εποχή θα επιλέγαμε και τον τόπο της γιορτής. Την ώρα, τη μέρα, τη διάρκεια.
Στη γιορτή θα προσφέρονταν φαγητά και ποτά της εποχής.

Όσο και αν περπατώ την ημέρα τη νύχτα καταλήγω πάντα σε μεγάλα κτιριακά συγκροτήματα. Μελαγχολικά και αχανή σαν σχολεία. Με ορόφους και αίθουσες που επαναλαμβάνονται πανομοιότυπες η μια δίπλα από την άλλη. Ξέρω ότι κάποτε, κάπου εδώ θα τον συναντήσω.

Saparmurat “Tukmenbashi” Niyazov (Τουρκμενιστάν)

Το 1991 μετά τη πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το Τουρκμενιστάν καταλήγει ένα ανεξάρτητο κράτος μετά από εκατοντάδες χρόνια. Ο καινούργιος του Πρόεδρος, Saparmurat Niyazov, θεωρείτο τότε ο πιο πιθανός υποψήφιος για τη διακυβέρνηση της χώρας. Όπως αποδείχτηκε αργότερα, ο εκσυγχρονισμός και η ευμάρεια της χώρας του, δεν ήταν μέσα στα άμεσα σχέδια του. Όλες εκείνες οι δεκαετίες της Ρωσικής κυριαρχίας, άφησαν πίσω τους ένα κράτος χωρίς ουσιαστικά καμία εθνική ταυτότητα. Ο Niyazov είχε λοιπόν την αποστολή να διοικήσει πέντε εκατομμύρια ανθρώπους και να τους φτιάξει ένα καινούργιο έθνος, μια καινούργια ταυτότητα. Τελικά επέλεξε τη δική του εικόνα ως την πιο κατάλληλη για να αντιπροσωπεύει ολόκληρο το έθνος.

Ποιοι παράγοντες καθορίζουν την αξία των έργων σήμερα;

Τι είναι αυτό που εκτοξεύει στα ύψη ή, αντίστροφα, «παγώνει» τις τιμές τους;

Εν πρώτοις, το ερώτημα μοιάζει απλό. Δεν έχει κανείς παρά να σηκώσει το τηλέφωνο και να ρωτήσει.

«Η γαλήνη είναι η μεγάλη και αληθινή απάντηση στην αγωνία και το φόβο, και σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ, είναι καθήκον του αρχιτέκτονα να τη φιλοξενεί μόνιμα στις κατοικίες που σχεδιάζει, ανεξάρτητα αν αυτές είναι πολυτελείς ή ταπεινές. Σε όλη μου την πορεία προσπαθούσα πάντα να πετύχω τη γαλήνη, ωστόσο κανείς οφείλει να είναι προσεκτικός, ώστε να μην την καταστρέψει, με την ανεξέλεγκτη χρήση ποικίλλων και ανομοιογενών στοιχείων.»

Luis Barragan(1980, από την ομιλία του, κατά την απονομή του βραβείου Pritzker)

Τα παράλογα και παράδοξα των βουλευτών συνεχίζουν να εκπλήσσουν και να προκαλούν. Κατά παράδοση πλέον της πολιτικής μας ζωής, οι παρανομίες, οι κουμπαριές, τα ρουσφέτια και η αναξιοκρατία εξακολουθούν να αποτελούν τους κύριους άξονες πάνω στους οποίους κινούνται καθημερινά οι δήθεν “εκπρόσωποι του λαού”. Τα παραδείγματα πολλά, και συνήθως συναγωνίζονται το ένα το άλλο σε ξεδιαντροπιά και πρωτοτυπία.

Ο θεσμός του Beaujolais Nouveau, που τιμάται σε παγκόσμια κλίμακα σε περισσότερες από 150 χώρες ως γεγονός της χρονιάς στον χώρο του κρασιού, γιόρτασε το 2001 τα πενήντα του χρόνια. Πράγματι η χρονιά του 1951 έχει γραφτεί στα χρονικά της γαλλικής οινοπαραγωγής.

"Σειρήνες και κωδωνοκρουσίες. Δευτεριάτικο πρωινό. Ανήσυχες μορφές στα παράθυρα. Κοιτάζονται οι γείτονες, συννενοούνται με το βλέμμα και μένουν σύμφωνοι. Τα πάντα για την Τιμή. Δεν είναι η μανία του πολέμου που τους εμπνέει, δεν είναι το πάθος της περιπέτειας. Είναι η αίσθηση της αξιοπρέπειας. Όταν αυτή είναι εκτεθειμένη σε κινδύνους, τότε το τροπάριο της ειρηνοφιλίας διακόπτεται. Όχι από αγάπη προς τον πόλεμο. Από αγάπη προς αυτήν την Ειρήνη. Γιατί τίποτα δεν εξυπηρετεί την Ειρήνη χειρότερα από τη καλοπροαίρετη διάθεση των λαών να δέχονται ραπίσματα. Κακός είναι ο πόλεμος. Αλλά δεν υπάρχει κάτι πιο απαίσιο κι απ' αυτόν, η λάσπη που πέφτει και κηλιδώνει τις υπολήψεις των λαών, όταν θελήσουν να την αποφύγουν με θυσία της Τιμής τους. Τέτοιες κηλίδες δεν είναι ικανό τίποτα να τις καθαρίσει. Ούτε το σβήσιμο της γενεάς που τις έχει προκαλέσει. Οι γενεές φεύγουν, αλλά μένουν οι σελίδες της Ιστορίας, για να θυμίζουν τη ντροπή. Μένουν οι μεταγενέστεροι και ζητούν ευθύνες από τη στάχτη μας..."

Παύλος Παλαιολόγος, "Ελεύθερο Βήμα", Αθήνα, 29 Οκτ. 1940

Η ώρα είναι 5 το απόγευμα και ακόμα η οθόνη της τηλεόρασης είναι γεμάτη παράθυρα με φιλοξενούμενους. Ανήσυχοι. Προβληματισμένοι. Σκεφτικοί.

Αναλύουν τα δεδομένα και περιμένουν αγωνιωδώς εξελίξεις. Τηλεφωνικές παρεμβάσεις απο γνωστούς και συγγενείς. Ειδικοί και πρώην γνωστοί συμβάλουν στον αγώνα των έγκυρων δημοσιογράφων για να λάμψει η αλήθεια. Κάθε τόσο συνδέονται με την αίθουσα σύνταξης και με τον απεσταλμένο ανταποκριτή.

Το UVB-76 είναι το διεθνές διακριτικό κλήσεως ενός ραδιοσταθμού που εκπέμπει στα βραχέα κύματα, συνήθως στη συχνότητα 4.625 kHz. Πρόκειται για ένα από τα πιο ασυνήθιστα, μυστηριώδη και ευρέως συζητημένα περιεχόμενα ραδιοφωνικής μετάδοσης στα βραχέα κύματα: έναν σύντομο, μονότονο τόνο (Buzz), που επαναλαμβάνεται περίπου 25 φορές το λεπτό.

Πρωινό ξύπνημα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.

Δεν ελέγχεις τους συνειρμούς.

Η ανυπάκοη μνήμη λειτουργεί αυτόνομα.

Τελικά απέτυχε κι αυτή η συνταγή.
Δύσκολο να το διαπιστώνεις κατακαλόκαιρο.
“Δεν είναι δα και η πρώτη!” θα μου πείς.
Κι έχει απόλυτο δίκαιο. Ήταν όμως δυστυχώς η τελευταία.
Και γι αυτό φροντίσαμε εμείς οι ίδιοι από νωρίς.

Πέντε απόπειρες μετράει μέχρι τώρα αυτό το κείμενο. Κάθε φορά που ξεκινώ να γράψω για το ρόλο του άντρα στην τέχνη, καταλήγω να γράφω για τις γυναίκες. Ίσως φταίει κι εκείνη η συνήθεια μου να γυρεύω στους αντικατοπτρισμούς , όσα η κανονική εικόνα , δεν μπορεί να μου δώσει.

Θα προσπαθήσω να αποφύγω τις εύκολες γενικεύσεις, όμως νομίζω πως το ανεκπλήρωτο της τέχνης, εκείνο που για χάρη του ο τροχός της δημιουργίας ακόμα γυρίζει, έχει άρωμα γυναικείο. Και αντίστοιχα, από την απέναντι μεριά, ο καλλιτέχνης που το αποτυπώνει , είναι κατ εξοχήν άντρας. Δύσκολο να το δηλώνεις στις μέρες μας χωρίς να κατηγορηθείς. Οι φεμινίστριες και οι “προοδευτικοί” ας κρατήσουν το σπαθί στο θηκάρι του. Νομίζω πως τουλάχιστον τα στατιστικά με δικαιώνουν.

 ΜΑΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ

''Οι διεθνιστές είναι οι Ιησουίτες του μέλλοντος''

Φλωμπέρ

Στον Δημήτρη Ραπτόπουλο και τον Γιώργο Βαφειάδη

Ο Μύθος λέει ότι η Αριστερά υποστηρίζει τον πολιτισμό και προστατεύει τους καλλιτέχνες. Η αλήθεια είναι ότι οι καλλιτέχνες, οι δημιουργοί γενικότερα, στην πλειονότητά τους προσβλέπουν στην Αριστερά και εμπνέονται από τα συνθήματά της για έναν καλύτερο κόσμο, ενώ η ίδια η Αριστερά, δηλαδή οι ηγεσίες της, θυμούνται τους δημιουργούς μόλις τις παραμονές των εκλογών για διαφημιστικούς λόγους. Και μάλιστα όχι τους πιο σημαντικούς, αλλά τους πλέον προβεβλημένους από αυτούς. Τα μιντιακά κριτήρια κι εδώ κυριαρχούν.

Ενώ στον Ελληνικό χώρο θεωρείται γρουσούζικη μέρα η Τρίτη 13, στον καθολικό αλλά και μουσουλμανικό κόσμο θεωρείται η Παρασκευή και 13. Η μέρα αυτή είναι συνδεδεμένη με διάφορα αρνητικά γεγονότα από την Ιστορία , τη θρησκεία και την παράδοση πολλών λαών. Επικρατέστερα γεγονότα που έδωσαν προληπτικά σ'αυτή τη μέρα αυτή την κακή φήμη είναι τα εξής:

Μια από τις πολύ καλές αμερικάνικες ταινίες που είδα τον τελευταίο καιρό. Παραθέτω την κριτική από το movieworld.gr, με την οποία συμφωνώ κατά ένα μεγάλο ποσοστό, εκτός από το κομμάτι για τον Τραβόλτα. Πιστεύω ότι δεν είναι απλά επαρκής και αξιοπρεπής στο ρόλο του, αλλά η ερμηνεία του είναι το ατού της ταινίας. Μαζί με την εξαίρετη νεαρή Σκάρλετ Γιοχάνσον που έχει το τεράστιο χάρισμα να δείχνει να μην συνειδητοποιεί ακόμη πόσο καλή ηθοποιός είναι, συνθέτουν ένα δυναμικό δίδυμο. Όσο για παραφωνίες του Τραβόλτα/Bobby προσδίδουν μια ξεχωριστή πινελιά στην εικόνα παρακμής που έχουμε μπροστά μας. Ασχολίαστο βέβαια δεν μπορώ να αφήσω για ακόμη μια φορά τον ελληνικό τίτλο που δόθηκε στην ταινία στην Ελλάδα. Νομίζω ότι αυτοί οι τίτλοι που απέχουν τόσο πολύ από τον πραγματικό που δίνεται στην ταινία όχι μόνο αφαιρούν κάτι από την ταινία αλλά και φτάνουν πολλές φορές στα όρια του μπανάλ. Και κάτι ακόμη: Θα είναι άραγε ξανά η Νέα Ορλεάνη τόσο ωραία;

Η InesRamirezPerez μένει στο Νότιο Μεξικό, στο RioTalea ,μια απομονωμένη περιοχή μακριά από τον πολιτισμό.  Πριν από 7 χρόνια, μόνη στο μικρό της σπίτι, ένοιωσε έντονους πόνους τοκετού, και κατάλαβε ότι το μικρό αγοράκι που είχε στην κοιλιά της, εκείνο το βράδυ ήθελε να γεννηθεί

Το διαδίκτυο τείνει να γίνει ο μεγαλύτερος εχθρός των σύγχρονων κυβερνήσεων. Πολύ απλά επειδή κατάφερε να ξεφύγει αλώβητο από τον έλεγχο της εξουσίας. Και τώρα, το μόνο που απομένει, είναι να προτείνονται κατά διαστήματα διάφοροι ύπουλοι νόμοι λογοκρισίας και οι αστυνομίες του κόσμου να καταφεύγουν σε διάφορες ενέργειες με κατασκευασμένα επιχειρήματα που στο τέλος της ημέρας αφήνουν εκτεθειμένες τις ίδιες τις κυβερνήσεις.

Οι γονείς μου τότε έμεναν στο Παγκράτι. Μετά τη γέννα μου μετακομίσαμε στα Πατήσια. Οι γονείς μου είναι από τη Νιγηρία. Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα για να σπουδάσει, τη δεκαετία του ΄70. Ύστερα από κάποια χρόνια έφερε και τη μητέρα μου. Από τα παιδικά μου χρόνια δεν θυμάμαι πολλά πράγματα.

Μια φυσική καταστροφή είναι κάτι που κανένας δεν θέλει να δοκιμάσει στη διάρκεια ζωής του. Εδώ είναι οι κορυφαίες 10 φυσικές καταστροφές όλων των εποχών. Η σημαντικότητα τους εξαρτάται απο τον αριθμό των θανάτων που προκάλεσαν αλλά και απο το σύνολο των ζημιών που άφησαν πίσω τους. Επίσης μιλάμε πάντα για τις φυσικές καταστροφές που έχουν καταγραφεί γιατί σίγουρα μπορεί να υπήρξαν χειρότερες αλλά δεν καταγράφηκαν απο κανένα.

Έχουμε ταυτίσει την υγεία με τη ζωή και αντίστροφα. Και πώς θα μπορούσαμε φυσικά να κάνουμε αλλιώς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και ο γιατρός ταυτίζεται με τον Θεό. Πρόκειται φυσικά για ένα απίθανο και παράλογο συνειρμό, ο οποίος όμως έχω την εντύπωση ότι βρήκε μέρος και ρίζωσε , κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Το χειρότερο δε, είναι ότι αυτή την εντύπωση , πρώτοι οι γιατροί την δημιουργούν και την συντηρούν και μετά ο υπόλοιπος κόσμος.

  Δεν νομίζω να υπάρχει κανένας Κύπριος που να μην έχει επισκεφτεί, έστω και για μια φορά , την ιστοσελίδα της ΑΤΗΚ. Τη γνωστή http://www.cytanet.com.cy/. Είναι ο κυριότερος παροχέας υπηρεσιών της Κύπρου στο διαδύκτιο.  Παρόλ'αυτα  εξακολουθεί να είναι ίσως η πιο άσχημη Κυπριακή ιστοσελίδα του διαδυκτίου.

 Η Επιλογή του Σωκράτη Σωκράτους για την εκπροσώπηση της Κύπρου στη Μπιενάλε Βενετίας , δείχνει ακόμα μια φορά το σχεδόν ανύπαρκτο πνευματικό επίπεδο του τόπου μας και την ανικανότητα μας ως κοινωνία να εντοπίσουμε την πραγματική ουσία των πραγμάτων. Είναι μια επιβεβαίωση ,επίσης, οτι η ουσία της Τέχνης, του πολιτισμού γενικότερα, δεν μπορεί ακόμα να γίνει αντιληπτή στη χώρα μας , με αποτέλεσμα να βιώνουμε συνεχώς μια πολιτιστική – πνευματική κατρακύλα που μας σπρώχνει όλο και πιο βαθιά.

 Η ιστορία των lifestyle hotels αρχίζει στις αρχές του 80 όταν ο Ian Schrager χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο boutique hotel για το πρώτο του ξενοδοχείο, το Morgans στη Νέα Υόρκη. Στους Eυρωπαίους πρωτοπόρους περιλαμβάνεται και το Blakes Hotel της Anouska Hempel στο Λονδίνο, το οποίο λειτούργησε το 1980.
Από τότε, παρά τις συχνές αναφορές για μείωση του είδους, ο αριθμός των lifestyle hotels...

Βιάζονται οι φωτογραφίες, τρέχουν, παλεύουν να επικρατήσουν η μια της άλλης τραβά τα μαλλιά, τα χέρια, το παχύ δέρμα του χρόνου. Μ' ένα κλικ, πέντε στάσεις. Να διαλέξεις αυτή που σε έκανε πιο λιγνή, αυτή με το βλέμμα και το χαμόγελο από πλαστελίνη. Σταμάτα εδώ, σ' αυτό το κλικ στέκει η φλόγα του Ελ Γκρέκο και η μπαλαρίνα του Ντεκά.

Στα πόσα κλικ θα σταθούμε απέναντι στο φλας των παλιών καιρών, να έχουμε να λέμε για κάτι μίλα μου. Μήλα χρυσά και δέρατα και μίτους τραβάς, βαθιά κι εσύ μ' ένα κλικ έμαθες να γεμίζεις τη μνήμη με φωτογραφίες θολές τρεμάμενες φλόγες σε τούρτες γενεθλίων, να ξαναβρεθούμε. Με ένα παλιό κάρβουνο που φιξαρίστηκε μετά από χρόνια.

Τώρα το ξέρουμε.

Έκρυβαν την προχειρότητα και την αθεράπευτη επιπολαιότητα μας .

Έκρυβαν την εκρηκτική ανικανότητα μας να αντιληφθούμε τι είναι διπλωματία.

Έκρυβαν , σε ίσα μέρη, την υπερβολική ξενολατρία και την υπερβολική ξενοφοβία μας.

Έκρυβαν την διαχρονική ανεπάρκεια αυτής της κυβέρνησης.

Τις φοβίες μιας συμπλεγματικής παράταξης που φοβάται τη σκιά της , αλλά πάνω απ'όλα , τα λάθη της.

Τα εμπορευματοκιβώτια έκρυβαν αυτό το τέρας που κοιμάται , και που το ξυπνάμε κάθε καλοκαίρι για να το ταΐσουμε. Με αίμα, με δάκρυ, με πόνο.

Η AvantGarde βολτάρει στα σοκάκια της πρωτεύουσας, συνωστίζεται σε συναυλιακούς χώρους, ξεφυλλίζει τις ιστορίες της στα πάρκα και πίνει καφέδες με φόντο γκράφιτι που εκμυστηρεύονται τον έρωτα και τον θάνατο, τον πεσιμισμό και την αισιοδοξία.

Το κατάλαβαν επιτέλους οι Αμερικανοί και τα τσιράκια τους στην Ευρώπη ότι , στο άκουσμα και μόνο των Αμερικανικών «συμβουλών» στο Κυπριακό, οι Κύπριοι αντιδρούν.

Tο τρεχαντήρι είναι ιστιοφόρο σκάφος και αποτελεί το κατ' εξοχήν Yδραίικο σκαρί. O πρώτος τύπος καϊκιού που ναυπηγήθηκε από τους Έλληνες ήταν το τρεχαντήρι. Σύμφωνα με τον Γ.Δ.Kριεζή το 1658 γύρισαν στην Yδρα ,μετά από ένα διάστημα αιχμαλωσίας τους από τους πειρατές, οι Δέντες, Kριεζής, Γκίκας, Γκιώνης κ.α. Δύο από αυτούς που είχαν μάθει την τέχνη στην Kρήτη, κατασκεύασαν τότε τα πρώτα τρεχαντήρια που εμφανίστηκαν στην Eλλάδα.

Κάποια πράγματα φαίνονται να μην τα έχουν καταλάβει τα πολιτευτάκια μας. Ενώ μερικά άλλα δείχνουν να τα έχουν κατανοήσει πλήρως! Αυτή η επιλεκτική αμνησία είναι που με προβληματίζει. Η λίστα δεν σταματάει εδώ. Μπορεί να συνεχίσει πολυ ακομα!

Τα skorpialogia εγκαινιάζουν μια καινούργια ενότητα στα άρθρα τους. Τα "Μικρά ραδιοφωνικά". Πρόκειται για σύντομα κείμενα που δημοσιεύονται στα skorpialogia και διαβάζονται ζωντανά απο το ραδιόφωνο κάθε Σάββατο βράδυ 8:00-10:00 απο την εκπομπή "Τάσεις και Φάσεις "του Δημήτρη Κωνσταντόπουλου στους 107,6 "Άλλος αέρας στα FM"

Ο Στάθης Παναγιωτόπουλος (στα αριστερά, μαζί με τον Roger Waters)είναι παρουσιαστής της εκπομπής 'Νηστικό Αρκούδί' που βλέπουμε αυτό τον καιρό από την ΕΡΤ, αλλά και ειδήμονας στην (ροκ κυρίως) μουσική). Η ταυτότητά του γράφει 'δημοσιογράφος' αλλά ο ίδιος έχει άλλη άποψη. Πολύ ευγενικά και πρόθυμα δέχτηκε να μας παραχωρήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη 'εφ'όλης της ύλης'. Χαρείτε την: 

(Στάθη το skorpialogia σε ευχαριστεί και δημόσια/διαδικτυακά)

Πόσες φορές έχετε ακούσει για κάποιον πέμπτο Μπιτλ; Κατά καιρούς μια σειρά από μάνατζερ, βοηθούς, παραγωγούς, παρατρεχάμενους των θρυλικών Σκαθαριών έχουν παρουσιαστεί από τα μίντια ή και αυτοπροσδιοριστεί ως το πέμπτο μέλος του γκρουπ. Για κανέναν άλλο, όμως, δεν ίσχυε αυτός ο χαρακτηρισμός, παρά μόνον για τον Νιλ Ασπιναλ (στη φωτογραφία αριστερά, με τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ).

Στον χθεσινό Πολίτη (10/02/09) , στην στήλη της πολιτικής, παρουσιάστηκε ενα άρθρο με τίτλο “Αγγλική Σχολή: Μια όαση αναγέννησης και δημοκρατίας¨. Το άρθρο υπογράφει ο Γιώργος Κουμουλλής, Πρώην καθηγητής Αγγλικής Σχολής. Το θέμα φυσικά έχει να κάνει με τα γνωστά πλέον “επαναπροσεγγιστικά” μέτρα της  σχολής και την πρόσφατη αντίδραση μερίδας γονέων με την δημιουργία και ιστοσελίδας όπου παρουσιάζονται και δημοσιοποιούνται διάφορα...

Το 2006 (o Michael Winterbottom) επιστρέφει με μια ταινία που ανήκει σ' ένα πολιτικά στρατευμένο σινεμά. Αυτήν την φορά εστιάζει στο ζήτημα της παραβίασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως συμβαίνει με την περίπτωση του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Γκουαντάναμο. Από το www.cinephilia.gr.

Στο Βρετανό σκηνοθέτηΚεν Λόουτς, απενεμήθη ομόφωνα ο Χρυσός Φοίνικας του 59ου κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία του ο "Άνεμος που κουνά το κριθάρι", που έχει ως θέμα της τον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Ιρλανδίας στη δεκαετία του 1920.

Mπορεί τα μεγάλα κινήματα περασμένων εποχών να λείπουν, αλλά ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος εξακολουθεί να παράγει έργο σημαντικό, κυρίως εστιάζοντας σε μικρές, ανθρώπινες ιστορίες.

Πρίν από 4-5 χρόνια, το θέμα ήταν στα “φόρτε” του.

Σε δελτία ειδήσεων, εφημερίδες, διαδίκτυο.

Όλες οι επίκαιρες συζητήσεις οδηγούσαν αναπόφευκτα σ'αυτά τα συμπεράσματα.

Τα οποία με τη σειρά τους , αντιμετωπίζονταν από τους διάφορους, ειδικούς και μη, με την ανάλογη στάση. Οι δήθεν απονήρευτοι ξαφνιάζονταν , ενώ οι (και καλά) γνώστες του θέματος, ανέλυαν με άνεση τις διάφορες πτυχές , με ενα στύλ “εγώ αυτά τα ξέρω χρόνια τώρα”

Yπάρχει μια διαλεκτική του πόθου και της ηθικής στη μετά τη σεξουαλική απελευθέρωση εποχή;
Πόσο απαραίτητος μπορεί να είναι ένας επίμονα αναλλοίωτος, προσωπικός κλασικισμός σ' έναν πολιτισμό του εφήμερου και των συνεχών αλλαγών της μόδας;
Mπορεί ακόμα να λειτουργήσει μια διαυγής και ρεαλιστική εικόνα της νεότητας που διαφοροποιείται από τα στερεότυπα της διαφήμισης και της ποπ κουλτούρας;

Διήγημα, δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, Ἰούλιος 2007

(...Λένε ἀκόμα ὅτι ἀπὸ τότε κάθε παραμονὴ Χριστουγέννων, γύρω στὰ μεσάνυχτα, κάτι παράξενο συμβαίνει, κάτι ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἐξηγήσει...)

 Δεν φταίνε τα παιδιά.

Οι γονείς τους φταίνε. Με την επιπόλαιη αφέλεια τους.

Οι γονείς και το αρτηριοσκληρωτικό περιβάλλον που μεγάλωσαν.

Και την στιγμή ακριβώς που οι καθηγητές τους, οι γονείς, η κοινωνία, προσπαθεί να τους κάνει ελεύθερους στη σκέψη και στην ψυχή.Τη στιγμή που πασχίζουν να κτίσουν μια καθαρή κρίση , ικανή να τους κάνει να διακρίνουν με σοφία, λεπτές έννοιες και αξίες.

Ο κόσμος μου γέμισε με ανθρώπους που θέλουν να μου πουν ποιος είμαι.

Γίνεται τόσο έντονα, Έχει καταντήσει τόσο ενοχλητικό!

Δεν μου λένε απλά πως με αντιλαμβάνονται αλλά προσπαθούν να με πείσουν ότι εγώ είμαι έτσι όπως εκείνοι με βλέπουν.

Ο καθένας και μια ξεχωριστή εικόνα φυσικά.

Και εγώ μπροστά στην επιμονή τους, αφοπλίζομαι από την ανόητη ευγένεια μου, και σιωπώ.

Τα ηλεκτρονικά ρολόγια αναβοσβήνουν παντού.

Τα πράσινα ηλεκτρονικά ψηφία τους σχηματίζουν άγνωστες ώρες, ακαταλαβίστικες.

Η ώρα δεν φτιάχνεται ποτέ.

Μια μεγάλη αριστοκρατική αίθουσα.

Χαμηλός φωτισμός και βαριά διακόσμηση που χάνεται στο σκοτάδι. Στο κέντρο, μεγάλες δερμάτινες πολυθρόνες που βυθίζονται στη χοντρή μοκέτα και πάνω τους απλώνουν χαλαρά μεσήλικες άντρες ντυμένοι με πανάκριβα κουστούμια. Στις παλάμες τους παίζουν το κρυστάλλινο ποτήρι με το ουίσκι. Κάποιοι καπνίζουν.

Σ'όλη τη διαδρομή προς το σπίτι άκουγα Καβάφη. Και για πρώτη φορά ο φωνή του Γ.Π.Σαββίδη δεν με ενόχλησε. Μακρόσυρτες προπαραλήγουσες και παρατεταμένα σίγμα .Άκουγα τις λέξεις να βγαίνουν νωχελικά από το στόμα του και να γεμίζουν το αυτοκίνητο.

Κάθομαι στην πολυθρόνα και ακουμπώ το φλιτζάνι στο γραφείο, δίπλα από το πληκτρολόγιο. Το ποντίκι κινείται με ακρίβεια κάτω από τις μηχανικές εντολές της παλάμης μου. Ανοίγω ένα φυλλομετρητή, πηγαίνω στους σελιδοδείκτες, επιλέγω όπως πάντα τη σελίδα με τις εφημερίδες, και περιμένω να φορτώσει. Και ενώ οι πρώτοι τίτλοι ξεκινούν να εμφανίζονται, από το κάτω δεξιά μέρος της οθόνης, αρχίζει να αναδύεται ένα μικρό, πονηρό παραθυράκι.

O Σωκράτης είναι 18 χρονών. Μαθητής της 3ης Λυκείου και μανιώδης καπνιστής. Καπνίζει πάνω απο ενα πακέτο την ημέρα. Καπνίζει απο τα 13 του. Στο Γυμνάσιο ήταν πιο δύσκολα τα πράγματα. Τώρα όμως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Για αποβολές και μείωση διαγωγής ούτε λόγος. Τώρα δεν χρειάζεται καν να καταφεύγουν...

H Poveglia είναι ενα μικρό νησί κοντά στη Βενετία.

Θεωρείται το πιο στοιχειωμένο μέρος στην Ιταλία, και ακόμα και αν δεν πιστεύετε σε τέτοια πράγματα, σίγουρα θα συμφωνήσετε οτι η ιστορία του είναι αρκετά ανατριχιαστική. 

 Όσο και να το αρνούνται οι «αρμόδιοι», οι αεροψεκασμοί της ατμόσφαιρας συμβαίνουν πραγματικά! Και, μάλιστα, η άρνηση των Αρχών σε όλο τον πλανήτη

να παραδεχτούν την πραγματικότητα τους, οδηγεί στο εφιαλτικό συμπέρασμα ότι συμβαίνουν για... κακό!

Στο μεταξύ, το κλίμα αλλάζει σε όλο τον κόσμο...

Και ένα είναι σίγουρο: ο πλανήτης μας μεταλλάσσεται

σε έναν κόσμο για διαφορετικά όντα...

To άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ...

Το πρακτορείο REUTERS ανακοίνωσε σήμερα ότι βρέθηκε μια 76χρονη  στην Ταϊλάνδη  που λείπει από το σπίτι της τα τελευταία 25 χρόνια επειδή πήρε λάθος λεωφορείο.

Μια μικρή αναφορά στην ιστορία μερικών γνωστών συμβόλων όπως το ?, το ! ή το =. Πότε και πώς πήραν τη σημερινή τους μορφή

“Οι ενέργειες των Ελληνοκυπρίων στο θέμα του φυσικού αερίου είναι "άνευ λογικής"

“Εάν οι Ελληνοκύπριοι πιστεύουν ότι οι "αγάδες" θα πολεμήσουν γι' αυτούς, τότε λανθάνονται. Ίσως το πράξει η Ελλάδα, αλλά τι μπορούν να κάνουν οι υπόλοιπες χώρες στην Τουρκία»

“Πόσο λογικό είναι κάποιος να προκαλεί την Τουρκία; Για  να δρουν οι Ελληνοκύπριοι με αυτόν τον τρόπο σημαίνει ότι δεν γνωρίζουν τη δύναμή της.”

“Οι ενέργειες των Ελληνοκυπρίων για εντοπισμό υδρογονανθράκων είναι δυνατόν να ανοίξουν τον δρόμο σ' έναν θερμό πόλεμο”

Αριστερά , δεξιά, κέντρο.
Αλήθεια ποιος δεν έχει καταλάβει ότι αυτά τα σχήματα έχουν πλέον τελειώσει.  Οι παραδοσιακές παρατάξεις που φανάτιζαν και μάντριζαν τον κόσμο αποτελούν  πια αποκλειστικό κειμήλιο του αιώνα που μας πέρασε. Χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν και δεκάδες πόλεμοι ξεκίνησαν στο όνομα των κομματικών ιδεολογιών.

                                      Καλημέρα Μαριάννα,

Όπως σου είχα υποσχεθεί, να σου πάρω μια συνέντευξη. Θα είναι σύντομη για να μην πάρω πολύ από τον πολύτιμο σου χρόνο. Είναι η πρώτη μου φορά και θα προσπαθήσω  να μην σε δυσκολέψω. Θα απευθύνομαι στον ενικό γιατί νιώθω μια οικειότητα όταν συνομιλώ μαζί σου.

Γιάννο μου, καλημέρα! Να και οι απαντήσεις! Ελπίζω να είναι ισάξιες των ερωτήσεών σου που, όπως σου είπα, είναι καταπληκτικές και ιδιαίτερα εύστοχες και ανθρώπινες! Σε ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνεις. 

Ξανθιά μαλλιά. Γαλάζια μάτια. Λεπτή μέση και μεγάλο στήθος. Μια κανονική , ζωντανή Barbie. Αυτό είναι τελικά το πρότυπο της γυναίκας για όλους. Οι άντρες ψάχνουν πάντα μια γυναίκα που να μοιάζει όλο και περισσότερο έτσι, και οι γυναίκες κάνουν τα πάντα για να μοιάσουν όλο και πιο πολύ στο πρότυπο αυτό. Σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Άσχετα από φυλή, θρησκεία, έθνος. Είναι μια πραγματικότητα που όπως φαίνεται πηγάζει από πολύ παλιά και είναι ριζωμένη βαθιά μέσα στο υποσυνείδητο μας.

Η λογοτεχνία δεν έχει λέξεις να περιγράψει τι γινόταν εκεί, εκείνη την περίοδο. Μετά από τότε η λογοτεχνία ,( δηλαδή οι λέξεις )είναι νεκρή.

Ακόμα και πριν το 1939 είχαν γίνει απίστευτα εγκλήματα σε πολέμους πολιτισμένων εθνών. Λεηλατημένες και πυρπολημένες πόλεις, βιασμένες γυναίκες, πειράματα και δολοφονίες. Ωστόσο το Β παγκόσμιο πόλεμο η κλίμακα και η οργάνωση τους ήταν άνευ προηγουμένου. Οι Γερμανοί με την θεωρία τους της ανώτερης φυλής (κατά τα πρότυπα των αρχαίων Ελλήνων) ενίσχυσαν και οργάνωσαν το ρατσιστικό μίσος. Επρόκειτο για την επιχείρηση διαφθοράς ενός ολόκληρου έθνους.

Φέτος οι ευχές, θα μοιάζουν σαν υποσχέσεις.
Γι αυτό καλύτερα να μην τις πούμε.
Φτάνει πια ρεαλισμό και αντικειμενικότητα.
Φτάνει πια σύνεση, ομοψυχία, ψυχραιμία και σοβαρότητα.
Μας στοίχισαν ακριβά και μας έφεραν στο αδιέξοδο.
Αυτές τις γιορτές δεν θα ευχηθώ σε κανένα.
Τί να ευχηθώ εξάλλου.
Θα κάτσω σπίτι μου να περιμένω τον Άγιο Βασίλη να μου φέρει τα δώρα.
Αυτό έχει περισσότερες πιθανότητες να πραγματοποιηθεί, παρά οι κούφιες υποσχέσεις των τηλεοπτικών μας πολιτικάντηδων.
Ραντεβού στις χιονισμένες ταράτσες λοιπόν!

Κάθεται στο πλάι , με το ένα πόδι ακουμπισμένο στη λαγουδέρα.

Μικρές κινήσεις. Ίσα ισα να διορθώνει την πορεία του κάθε λίγο.

Η θάλασσα δεν θέλει απότομα. Ούτε νευρικές μανούβρες.

Κρατά τη σκότα στα χέρια και την τυλίγει στα δάχτυλα.

Η “ιερή” ιστορία ξαναγράφεται τελικά πιο εύκολα απ'ότι μας δίδαξαν. Οι αδιαμφισβήτητες συνειδήσεις μας, αποπροσανατολίζονται μέσα σε μια νύχτα. Η εικόνα μας αλλάζει συνεχώς. Μπορούμε να φαινόμαστε εκείνο που θέλουμε, εκείνο που οι άλλοι θέλουν. Και μπορούμε αυτή την εικόνα μας, αυτή την μετάλλαξη μας , να την εξαργυρώνουμε αρκετά γενναιόδωρα πολλές φορές.

«Ταλάτ - ΜΕΤΩΠΟ: Πρόσωπο με πρόσωπο! Θύματα φραστικής επίθεσης από το ζεύγος Ταλάτ και τους μπράβους του κατοχικού καθεστώτος φοιτητές του ΜΕΤΩΠΟΥ Κ.Φ.Η.Β.»
08 Δεκεμβρίου 2009

Για άλλη μια φορά οι φοιτητές του ΜΕΤΩΠΟΥ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου απέδειξαν με τη δυναμική τους παρουσία πως ο αντικατοχικός αγώνας συνεχίζει να έχει δυνατή φωνή και βροντερή παρουσία στο Ηνωμένο Βασίλειο, όσο κι αν κάποιοι προσπάθησαν να τον φιμώσουν. Με άλλους φοιτητές της Ε.Φ.Ε.Κ Η.Β., μαζεύτηκαν έξω από το πανεπιστήμιο του LSE στο Λονδίνο, όπου θα παρέθετε «ομιλία» ο κατοχικός ηγέτης, για να διαδηλώσουν για την συνεχιζόμενη κατοχή, την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την προσφυγιά και τους αγνοούμενους.

 Δεν χρειάζεται να δηλώσω θρήσκος, χριστιανός ή άθεος.
Ούτε να δώσω όνομα σ'αυτό που κάνω.
Βρίσκω μια άδεια θέση και κάθομαι.
Φιλτράρω με δυσκολία τις φωνές και τις άσχετες κουβέντες του κόσμου που πήγε εκκλησία από συνήθεια. Προσπαθώ να φτάσω με όσο το δυνατό λιγότερες απώλειες στις ψαλμωδίες και στα λόγια του ιερέα που έρχονται από το βάθος.

Η κινηματογραφική μουσική ενισχύει την εικόνα, συμβάλλει στη δημιουργία των διαθέσεων και την αυξομείωση των εντάσεων. Με τη σειρά της μέσω του σινεμά φτάνει σε περισσότερους ανθρώπους και πολλές φορές βρίσκει ένα ακόμη λόγο ύπαρξης. Τελικά όμως, και τα δύο στοιχεία χρησιμοποιημένα και συνδυασμένα σωστά μπορούν να δώσουν ένα έγκυρο αισθητικά αποτέλεσμα. Όταν πρόκειται δε για ταινίες με θέμα μουσική ή μουσικούς η σχέση μουσικής και εικόνας ενισχύεται, τονίζεται και τα δύο συχγωνεύονται.

Μπορεί κανείς να μου εξηγήσει γιατί οι βουλευτές έχουν ασυλία;
Τελικά η φράση “όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο” δεν ισχύει;
Ή μήπως το “όλοι” δεν αναφέρεται  και στους βουλευτές.
Αυτοί εκλέγονται για να νομοθετούν αλλά οι νόμοι που ψηφίζουν δεν τους αγγίζουν.
Ωραίοι και του λόγου τους!
Και αν η ασυλία τους αφήνει στο νομικό απυρόβλητο, η συνείδηση τους τί τους λέει δηλαδή;

E mail:

• Υπάρχουν 3,146 δισεκατομμύρια λογαριασμοί ηλεκτρονικού ταχυδρομείου παγκόσμια.
• 27,6% χρησιμοποιούν το Microsoft Outlook για τη διαχείριση των e mail τους.
• 71% των ηλεκτρονικών μηνυμάτων που στάλθηκαν στη διάρκεια του 2011 ήταν spam (ανεπιθύμητα).
• 112 ηλεκτρονικά μηνύματα στάλθηκαν και λήφθηκαν κατά μέσο όρο κάθε μέρα από τον μέσο χρήστη.
• Το hotmail κατέχει την πρώτη θέση παγκοσμίως με 360 εκατομμύρια χρήστες.
• Έχουν περάσει 40 χρόνια από τότε που στάλθηκε το πρώτο email.

Έχω στο μυαλό μου ένα φίλτρο, όπως όλοι οι άνθρωποι, που καθαρίζει τις σκέψεις μου από διάφορες αχρείαστες πληροφορίες. Εκατοντάδες μικρές, ανοησίες, θα έλεγε κανείς, που φτάνουν ,για κάποιο λόγο, βαθιά μέσα στους κρυστάλλους του μυαλού, και δεν μπορούν πλέον να περάσουν στις χωματερές της σκέψης . Παραμένουν λοιπόν σένα δωμάτιο καραντίνας και κατακάθονται στον πάτο σαν ίζημα.

Την κοίταξε στα μάτια με ύφος αυστηρό και της είπε.

-«Αύριο το πρωί θα επιτεθούμε. Ο εχθρός βρίσκεται ακριβώς απέναντι μας. Πέρα από την πεδιάδα, πίσω από το λόφο. Σ'εκείνη τη συστάδα των δέντρων που βλέπεις στους πρόποδες του λόφου, είναι κρυμμένοι καμιά εκατοστή τοξότες.

 Κάποτε ο Ουμπέρτο Έκο σχολίαζε μια φράση που στις μέρες μας ακούγεται συχνά. Ότι η εποχή μας μοιάζει με μεσαίωνα. Ότι διανύουμε μια σκοτεινή μεταβατική περίοδο που τουλάχιστον απο πλευράς πνεύματος θυμίζει εκείνη του μεσαίωνα. Παρατήρησε λοιπόν οτι παρόλη την πνευματική παρακμή της εποχής μας, δεν μπορούμε να την παραλληλίσουμε με τον μεσαίωνα για μερικούς πολύ σημαντικούς λόγους. Ένας απο αυτούς, ο σημαντικότερος ίσως, είναι το γεγονός οτι...

Η γλυκιά γυναικεία φωνή, από την άλλη άκρη της γραμμής, είπε το όνομα και το επίθετο μου, και μετά ρώτησε ευγενικά αν είμαι εγώ.

“Ο ίδιος” απάντησα. “Τί θέλετε;”

Ήταν από το πολιτικό γραφείο κάποιου πολιτικού και ήθελε να με ενημερώσει για μια ομιλία που διοργάνωναν με θέμα το Κυπριακό. Μου είπε τον τόπο και την ώρα που θα γινόταν. Με πληροφόρησε ότι είχε ήδη αποσταλεί στο σπίτι μου ταχυδρομικώς η πρόσκληση αλλά αν δεν την είχα λάβει θα μπορούσε να μου την ταχυδρομήσει ξανά ή ακόμα να την στείλει με φάξ. Για να είναι σίγουρη ότι είχαν την διεύθυνση μου σωστά , την επανέλαβε , περιμένοντας επιβεβαίωση. Της είπα ότι η διεύθυνση μου άλλαξε, λόγω μετακόμισις . Είπα ότι το θέμα της ομιλίας ακουγόταν ενδιαφέρον παρόλο που δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ. Εξάλλου, οι κομματικές εκδηλώσεις είναι εκτός των πεποιθήσεων μου.

Λοιπόν, χτες σαν περπατούσα, μίκρυνα.

Μην γελάς.

Αλήθεια στο λέω.

Γύρισα πίσω μου για μια στιγμή, να δω ποιος έρχεται, και πριν προλάβω να το καταλάβω, έγινα μικρός, σαν μυρμήγκι. Μόνο τότε κατάλαβα πως ένοιωσε η Δάφνη του Cannova, που μόλις ακούμπησε στο κορμί της τα χέρια του ο Απόλλωνας, άρχισε να βγάζει φύλλα στα χέρια και στα μαλλιά.

Η Πρωτοχρονιά βρήκε το πασίγνωστο λιμάνι της βορειοδυτικής Αγγλίας σε πολιτιστική άνθηση καθώς για όλο το 2008 θα φέρει τον τίτλο της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης». Τα μεσάνυχτα της Δευτέρας ισχυρές κωδωνοκρουσίες του αγγλικανικού καθεδρικού ναού αντήχησαν σε όλη την πόλη του Λίβερπουλ.

Οι πυρήνες αποτελούνται από λίγα άτομα. Που θεωρούνται οι εκλεκτοί και αντιμετωπίζονται ευνοϊκά από το σύστημα. Ο πυρήνας ποτέ δεν ορίζεται γιατί βρίσκεται πάντα σε κατάσταση άμυνας. Διαφορετικά θα ήταν αναγνωρίσιμος, και επομένως τρωτός. Ούτε τα όρια του ούτε τα κριτήρια του είναι συγκεκριμένα.

Όσα πάρκα και να φτιάξουν, μερικές πόλεις, θα παραμείνουν πάντα τραγικές. Μια απ'αυτές είναι και η Λευκωσία.

Αυτό που είμαι κι αυτό που φαίνομαι, που συνέχεια πολεμώ να τα ταυτίσω, θα έρθει μια μέρα που θα αποκρυσταλλωθούν. Θα μείνω να στέκομαι σαν ξόανο στις ατέλειωτες στέπες της μνήμης σας. Καθώς περνά ο καιρός, η εικόνα μου γίνεται όλο και πιο δύσκαμπτη. Απροσάρμοστη, ασυμβίβαστη. Τα περιγράμματα μου απλοποιούνται. Οι φόρμες μου ξεκαθαρίζουν και τα χρώματα μου περιορίζονται ...

Τελικά τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό απο το ΑΚΕΛ και απο τον ιερό πόλεμο στον οποίο αυτή η παράταξη διαχρονικά επιδίδεται. Αυτό δυστυχώς έχει αποδείξει με τις πράξεις του και με τις δηλώσεις του , γι'ακόμα μια φορά, ο Πρόεδρος Χριστόφιας. Μπροστά στον ανθρώπινο πόνο και την λαική αγανάκτηση, ο “ευέλικτος” αποφάσισε πάλι να διχάσει τον λαό, μοιράζοντας επίθετα και χαρακτηρισμούς. Ξαναζεσταμένο φαγητό έχει καταντήσει αυτή η μέθοδος. Κάθε φορά που η κυβέρνηση δέχεται κριτική, το προεδρικό και οι αυλικοί του, ανασύρουν απο το συρτάρι τα γνωστά φαντάσματα του παρελθόντος , και τα κουνούν σαν σκιάχτρα μπροστά στα μάτια του φοβισμένου λαού . Ζούμε σε μια χώρα όπου ο διαφωνούντας, είναι συνώνυμο του πραξικοπηματία, του φασίστα και του εθνικιστή.

Όταν το Νόμπελ Ειρήνης πηγαίνει στον Μπάρακ Ομπάμα, κανένας δεν μπορεί να δηλώνει έκπληκτος. Γιατί απλά πρόκειται για την ολοκλήρωση ενός σκηνικού που για χρόνια τώρα διαμορφωνόταν κάτω απο διάφορες ονομασίες όπως, “Ειρηνευτική αποστολή” , “εκδημοκρατισμός ενός έθνους” ή “απελευθέρωση απο τη δικτατορία”. Το πιο πολύ κάποιος απλά να νοιώσει ακόμα πιο θλιμμένος. Για την κατάντια της ανθρωπότητας και για...

 Σήμερα, έτσι εντελώς τυχαία (!) , μου ήρθε να σας παρουσιάσω μία άγνωστη κοινότητα της Κύπρου. Πρόκειται για το χωριό Μαρί, της επαρχίας Λάρνακας. Από την ιστοσελίδα της κοινότητας πήρα τις πιο κάτω πληροφορίες. 
Στο τέλος του κειμένου υπάρχει χάρτης της περιοχής καθώς και λίγες πληροφορίες για τον ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό του βασιλικού που γειτνιάζει (!) με την κοινότητα

Γεννήθηκες, και την ίδια μέρα γεννήθηκαν μαζί σου άλλα 17 εκατομμύρια άνθρωποι.
Στα δέκα χρόνια σχολείου, είχες μέσο όρο 17 φίλους.
Μέχρι τα 40, ο αριθμός αυτός θα μειωθεί σε δύο.
Σε ολόκληρη τη ζωή σου θα μεγαλώσεις περίπου 950 χιλιόμετρα μαλλιά

Προτείνω να βρεθούμε μια μέρα σε μια μεγάλη αίθουσα.

Απ'αυτές στα παραμύθια, με τις πριγκίπισσες και τους ιππότες.

Θα είναι όλοι εκεί.

Φτωχοί και πλούσιοι, υπάλληλοι, προϊστάμενοι, Γενικοί Διευθυντές , εκπρόσωποι βουλευτές. Αξιωματούχοι, συνταξιούχοι , άνεργοι και φοιτητές.

Πρέπει να ήμουν 13 χρονών εκείνο το καλοκαίρι όταν πήγα με τους γονείς μου διακοπές στην Αυστρία. Μια συνηθισμένη οργανωμένη εκδρομή με γκρουπ, λεωφορεία, ξεναγήσεις κλπ. Περπατούσαμε στους δρόμους του Σάλσμπουρκ κι εγώ χάζευα απορροφημένος γύρω μου όταν ξαφνικά το υπόλοιπο γκρούπ, που βρισκόταν λίγα μέτρα πιο μπροστά μου , σταμάτησε και μαζεύτηκε σαν μελίσσι γύρω από κάτι.

Δέν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Β.Λυσσαρίδης μιλούσε για “πνευματική τρομοκρατία” όσων διαφωνούσαν με τον πρόεδρο, και τότε τον έπαιρναν για γραφικό. Κι όμως μόνο φόβο μπορεί να νοιώθει μια κυβέρνηση που σπέρνει φόβο στους πολίτες της.  Γιατί η κυβέρνηση  συνεχίζει αυτές τις πρωτάκουστες για την εποχή μας και για τον τόπο μας μεθόδους, της σύλληψης πολιτών; Τί φοβάται;

Η SARAH Carmen , ένα 24χρονο κορίτσι από το Λονδίνο πάσχει από μια περίεργη ασθένεια που ονομάζεται Permanent Sexual Arousal Syndrome (PSAS). Αυτό της προκαλεί  ανεξέλεγκτους αλλεπάλληλους οργασμούς σε κάθε ώρα της ημέρας. Η δόνηση του τρένου πάνω στις ράγες, ο ρυθμικός ήχος μιας φωτοτυπικής μηχανής ή ένα πιστολάκι μαλλιών που δουλεύει , είναι αρκετά για να κάνουν την Sarah να φτάσει αμέσως σε οργασμό.  Μόνο στη διάρκεια της 40λεπτης συνέντευξης της με τον Matthew Acton είχε 5 φορές οργασμό.

Ο George Reiger  είναι σίγουρα ο πιο φανατικός οπαδός της Disney. Και οι λόγοι είναι πολλοί και περίεργοι. Καταρχήν είναι το μόνο άτομο που κάθε φορά που επισκέπτεται ένα Disneyland γονατά και φιλά το χώμα.Το θεωρεί ιερό τόπο.

Δεν με απασχολεί ιδιαίτερα η επιστολή των αγανακτισμένων προς τους Μικρούτσικο και Θηβαίο. Ούτε με ενδιαφέρει επίσης η δική τους απάντηση.  Κατα πόσο δηλαδή οι δύο επιστολές ήταν σωστό να αποσταλούν ή αν εκείνοι που τις έγραψαν είχαν το δίκαιο με το μέρος τους.

Φονικά τσουνάμι, εκρήξεις ηφαιστείων, μαγνητικές καταιγίδες, ακτινοβολία από το διάστημα... Μόλις σε 3 χρόνια θα έρθει η συντέλεια του κόσμου, σύμφωνα με όσα «προφητεύει» ο Λόρενς Ε. Τζόζεφ, Αμερικανός φυσικός και συγγραφέας του βιβλίου Apocalypse 2012.

Ένα απόσπασμα απο σχετικό άρθρο του περιοδικόυ Focus  Σεπτεμβρίου...

Τι να τα κάνουμε τα Ευρωβαρόμετρα;

Τα Κυπροβαρόμετρα και τις στατιστικές;

Γιατί να αναλύουμε το έργο της κυβέρνησης και την πορεία μας;

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και η πορεία μας ως κράτος είναι προβλέψιμη, αν όχι και ...προδιαγεγραμμένη.

Χρειάζεται τόση προσπάθεια να μην ανησυχείς για το μόνο σίγουρο πράγμα στη ζωή σου, τα μεσάνυχτα όταν ξυπνάς στο σκοτάδι. Στοιβάζονται όλα και σπρώχνονται επίμονα.
Άνθρωποι, αναμνήσεις, πράγματα, σκέψεις.
Τι τα γράφω τώρα;
Λες κι υπάρχει κανένας που δεν ξέρει για τι μιλώ.
Δεν υποφέρω από αυπνίες.
Ευτυχώς.

Στο κάτω μέρος της σκάλας, προς τα δεξιά, είδα μια μικρή, ιριδίζουσα σφαίρα, που ακτινοβολούσε σχεδόν ανυπόφορα. Στην αρχή, νόμισα ότι περιστρεφόταν, αργότερα κατάλαβα ότι η κίνηση αυτή ήταν μια οφθαλμαπάτη, η οποία οφειλόταν στις ιλλιγιώδεις παραστάσεις που ενέκλειε η σφαίρα. Η διάμετρος του Άλεφ θα πρέπει να ήταν δύο ή τρία εκατοστά, αλλά μέσα του ήταν ο σύμπας ο κοσμικός χώρος, χωρίς την παραμικρή σμίκρυνση.

Έχει τύχει αρκετές φορές, εκεί που κάθομαι και χάνομαι στο μέτρημα των δευτερολέπτων που κάνει το φανάρι να αλλάξει χρώμα, να πάρει το μάτι μου από το διπλανό τραπέζι ένα ξαφνικό μειδίαμα που γίνεται πρόσχαρο επιφώνημα και μαζί με μια ελαφριά ανασήκωση του κορμού, να ακούσω μια στεγνή φωνή να λέει δυνατά

Πάντα άκουγα μερικούς να λεν οτι Χριστούγεννα χωρίς Παπαδιαμάντη δεν γίνονται , οτι μόνο έτσι καταλαβαίνεις το πνεύμα των Χριστουγεννων κλπ. Το θεωρούσα υπερβολικό , όσπου μου έκαναν κι εμένα δώρο ενα βιβλίο με χριστουγεννιάτικα διηγήματα  του Παπαδιαμάντη στην "χαρακτηριστική του" καθαρεύουσα! Τότε κατάλαβα γιατί ο Ελύτης μιλά για την "Μαγεία του Παπαδιαμάντη"... Καλά Χριστούγεννα σε όλους!!! 

Χορτάσατε με τη Γιουροβίζιον; Προφανώς. Κι όμως, όσο... απίστευτο κι αν φαίνεται, ο χάρτης του σύγχρονου ευρωπαϊκού τραγουδιού δεν περιορίζεται στις ποπ μελωδιούλες, τα στρας, την τηλεοπτική λάμψη.

 Των ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ- ΕΥΑΝΝΑΣ ΒΕΝΑΡΔΟΥ

Φιντέλ,

Αυτή τη στιγμή θυμάμαι πολλά πράγματα-όταν σε γνώρισα στο σπίτι της Μαρίας-Αντωνίας, όταν μου πρότεινες να σε ακολουθήσω, την ένταση της προετοιμασίας. Μια μέρα ήρθαν και μας ρώτησαν ποιος θα έπρεπε να ειδοποιηθεί σε περίπτωση θανάτου μας. Τότε η συνειδητοποιήσαμε την πιθανότητα αυτή. Αργότερα μάθαμε ότι ήταν αλήθεια, ότι σε μια επανάσταση νικά κανείς ή πεθαίνει (αν είναι πραγματική). Πολλοί σύντροφοι έπεσαν στην πορεία προς τη νίκη.

Το πήρα απόφαση λοιπόν μια μέρα.

Τα πούλησα όλα κι έφυγα.

Τις ενοχές μου τις έδωσα φτηνά. Τα όνειρα μου πανάκριβα.

Κάτι ελπίδες που κρατούσα για τις δύσκολες μέρες, τις πούλησα κι αυτές μισοτιμής.

Όσο όσο ξεπούλησα κι έφυγα.

Όλα δύσκολα.
Περπατώ αργά και το επαναλαμβάνω μέσα από τα δόντια.
Όλα δύσκολα.
Η τελευταία σκέψη μου πριν κοιμηθώ και η πρώτη μόλις ξυπνήσω.

Λερώνουν την πόλη μου.

Με τις απαίσιες τεράστιες φάτσες τους.

Γέμισαν τους δρόμους και τις πλατείες. Τώρα πήραν την ύπαιθρο και τους αυτοκινητοδρόμους.

Δεν θ'αφήσουν τίποτα καθαρό.

Θα εκμεταλλευτούν κάθε λεπτό που τους απομένει, κάθε οικόπεδο και κάθε διασταύρωση.

'Με την ταινία Babel ήθελα να διερευνήσω την αντίθεση ανάμεσα στην εντύπωση που έχουμε ότι ο κόσμος λόγω των μέσων επικοινωνίας έχει γίνει αρκετά μικρός και της αίσθησης ότι οι άνθρωποι είναι ακόμα ανίκανοι να εκφραστούν και να επικοινωνήσουν μεταξύ τους σ’ ένα πολύ βασικό επίπεδο.'

Aποσπάσματα από συνέντευξη τύπου στο φεστιβάλ Καννών 2006 του Ισπανού σκηνοθέτη Alejandro Gonzalez Inarritu για τη νέα του ταινία Babel, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Κέιτ Μπλάνσετ και ο Μπραντ Πιτ. Από το www.cinephilia.gr

Η έκφραση είναι γαλλική και σημαίνει «το έχω ξαναδεί». Όπως λοιπόν το ορίζει και η έκφραση, σημαίνει εκείνη την κατάσταση κατά την οποία για μερικά δευτερόλεπτα ή και κλάσματα δευτερολέπτων, έχουμε την εντύπωση πως κάποια κατάσταση που ζούμε αυτή τη στιγμή, την έχουμε ξαναζήσει στο παρελθόν.Άλλοι το ζουν καθημερινά, άλλοι όχι τόσο συχνά και για άλλους συμβαίνει πολύ σπάνια, αλλά όλοι οι άνθρωποι έχουν αισθανθεί το Dejavu τουλάχιστον μια φορά στην ζωή τους, είναι κάτι το ιδιαίτερα συνηθισμένο.

Θυμάμαι ότι δεν θυμάμαι τίποτα.

Αν αυτό λέει κάτι.

Νοιώθω στην ωμοπλάτη μου το απαλό βελούδινο ενός καναπέ.

Στο πρόσωπο με χτυπά το φως μιας τηλεόρασης.

Του Μάριου Μαρκουλλή

Αυτό που ενώνει –ή μάλλον που χωρίζει από τους δύο μεγάλους πόλους– τα πολιτικά κόμματα του κεντρώου χώρου είναι η σκληρή στάση τους στο Κυπριακό. Ενώ ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ τάσσονται ανεπιφύλακτα και με θέρμη υπέρ μιας λύσης στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας (ΔΔΟ), τα κόμματα του κεντρώου χώρου –ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ και Οικολόγοι– εστιάζουν τη προσοχή τους στο «περιεχόμενο» της λύσης και όχι στην «ονομασία» της. Εκεί –στο «περιεχόμενο»– είναι που φαίνεται ότι διαφωνούν με ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ και συμφωνούν μεταξύ τους. Γι’ αυτό και συγκλίνουν –πλην του ΕΥΡΩΚΟ– στη γνωστή φρασεολογία «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με το σωστό περιεχόμενο».

Πρόκειται φυσικά για ένα κείμενο γεμάτο ασάφειες, γενικεύσεις και παραπλανητικά επιχειρήματα. Με μια ερασιτεχνική μέθοδο εξαγωγής καθοδηγούμενων συμπερασμάτων που κινείται μεταξύ αστείου και επικίνδυνου. Δεν πιστεύω οτι κανένας ώριμα σκεπτόμενος άνθρωπος, ειδικά κάποιος εκπαιδευτικός, θα επέτρεπε στον εαυτό του να γράψει τέτοιες ανοησίες και να τις δημοσιεύσει, έστω και ανώνυμα.

Θεωρήθηκε ώς ένας απο τους πιο σημαντικούς εκπρόσωπους της μουσικής του  20 αιώνα. Η μουσική του ψηφίστηκε ώς εκείνη που επηρέασε περισσότερο την επόμενη γενιά μουσικών. Απο πολλούς όμως θεωρήται παράξενος και περίεργος. Όχι και τόσο αδικαιολόγητα τελικά . Διαβάστε μερικά απλά παραδείγματα...