Το διαδίκτυο τείνει να γίνει ο μεγαλύτερος εχθρός των σύγχρονων κυβερνήσεων. Πολύ απλά επειδή κατάφερε να ξεφύγει αλώβητο από τον έλεγχο της εξουσίας. Και τώρα, το μόνο που απομένει, είναι να προτείνονται κατά διαστήματα διάφοροι ύπουλοι νόμοι λογοκρισίας και οι αστυνομίες του κόσμου να καταφεύγουν σε διάφορες ενέργειες με κατασκευασμένα επιχειρήματα που στο τέλος της ημέρας αφήνουν εκτεθειμένες τις ίδιες τις κυβερνήσεις.

Όπως ήταν αναμενώμενο, η Μαρία Ρεπούση, έβαλε πλώρη και για τα Κυπριακά σχολικά εγχειρίδια κάνοντας αρχή με αυτό το άρθρο που δημοσιεύτηκε στα Νεα στις 17 Σεπτεμβρίου.Δεν προσθέτω άλλο. Θαυμάστε μεγαλείο εθνομηδενισμού και παραφροσύνης.

Το άρθρο ονομάζεται :

Δεν ξεχνώ και αγωνίζομαι

Τα παιδιά στην Κύπρο πρέπει να θυμούνται όσα η δική τους πλευρά θυμάται

                                      Καλημέρα Μαριάννα,

Όπως σου είχα υποσχεθεί, να σου πάρω μια συνέντευξη. Θα είναι σύντομη για να μην πάρω πολύ από τον πολύτιμο σου χρόνο. Είναι η πρώτη μου φορά και θα προσπαθήσω  να μην σε δυσκολέψω. Θα απευθύνομαι στον ενικό γιατί νιώθω μια οικειότητα όταν συνομιλώ μαζί σου.

Γιάννο μου, καλημέρα! Να και οι απαντήσεις! Ελπίζω να είναι ισάξιες των ερωτήσεών σου που, όπως σου είπα, είναι καταπληκτικές και ιδιαίτερα εύστοχες και ανθρώπινες! Σε ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνεις. 

Με την απόφαση των ΗΠΑ να επιτεθούν και να καταλάβουν το Ιράκ, η Ευρώπη φάνηκε με μιας μουδιασμένη. Δεν ήξερε τι θέση να πάρει, αν είχε τη δυνατότητα να αντισταθεί στις μονόπλευρες και παράνομες αποφάσεις της Αμερικής. Προς στιγμής φάνηκε διχασμένη σε δύο στρατόπεδα με το Ηνωμένο Βασίλειο να παίζει ρόλο σπόνσορα των Αμερικανικών θέσεων και τον Γερμανο-Γαλλικό άξονα να διστάζει. Προσπάθησαν να κρατήσουν χαμηλούς τόνους και να διατηρήσουν μια διπλωματική προσέγγιση στο θέμα.

Γράφω....

Σβήνω....

Γράφω....

Αν ήταν χαρτιά θα είχα γεμίσει ολόκληρο κάλαθο αχρήστων.

Μέρες τώρα γράφω. Κι όλο σβήνω.

Η κινηματογραφική μουσική ενισχύει την εικόνα, συμβάλλει στη δημιουργία των διαθέσεων και την αυξομείωση των εντάσεων. Με τη σειρά της μέσω του σινεμά φτάνει σε περισσότερους ανθρώπους και πολλές φορές βρίσκει ένα ακόμη λόγο ύπαρξης. Τελικά όμως, και τα δύο στοιχεία χρησιμοποιημένα και συνδυασμένα σωστά μπορούν να δώσουν ένα έγκυρο αισθητικά αποτέλεσμα. Όταν πρόκειται δε για ταινίες με θέμα μουσική ή μουσικούς η σχέση μουσικής και εικόνας ενισχύεται, τονίζεται και τα δύο συχγωνεύονται.

Όσο και αν περπατώ την ημέρα τη νύχτα καταλήγω πάντα σε μεγάλα κτιριακά συγκροτήματα. Μελαγχολικά και αχανή σαν σχολεία. Με ορόφους και αίθουσες που επαναλαμβάνονται πανομοιότυπες η μια δίπλα από την άλλη. Ξέρω ότι κάποτε, κάπου εδώ θα τον συναντήσω.

Σε επιστολή του στη Βουλή, αναφορικά με τον επίμαχο νόμο περί υδρογονανθράκων,  ο πρόεδρος Χριστόφιας γράφει μεταξύ άλλων : “'αφαιρεί (ο νόμος) από το λαό τη δυνατότητα να κρίνει αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις για το μέλλον του”
Αλήθεια ο πρόεδρος νοιάζεται για κάτι τέτοιο; Δεν του φαίνεται πάντως! Μέχρι τώρα έδειξε να μην ανέχεται την κριτική του λαού, ούτε όταν αυτή αγγίζει ποσοστά σχεδόν απόλυτης πλειοψηφίας.

Φονικά τσουνάμι, εκρήξεις ηφαιστείων, μαγνητικές καταιγίδες, ακτινοβολία από το διάστημα... Μόλις σε 3 χρόνια θα έρθει η συντέλεια του κόσμου, σύμφωνα με όσα «προφητεύει» ο Λόρενς Ε. Τζόζεφ, Αμερικανός φυσικός και συγγραφέας του βιβλίου Apocalypse 2012.

Ένα απόσπασμα απο σχετικό άρθρο του περιοδικόυ Focus  Σεπτεμβρίου...

'Με την ταινία Babel ήθελα να διερευνήσω την αντίθεση ανάμεσα στην εντύπωση που έχουμε ότι ο κόσμος λόγω των μέσων επικοινωνίας έχει γίνει αρκετά μικρός και της αίσθησης ότι οι άνθρωποι είναι ακόμα ανίκανοι να εκφραστούν και να επικοινωνήσουν μεταξύ τους σ’ ένα πολύ βασικό επίπεδο.'

Aποσπάσματα από συνέντευξη τύπου στο φεστιβάλ Καννών 2006 του Ισπανού σκηνοθέτη Alejandro Gonzalez Inarritu για τη νέα του ταινία Babel, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Κέιτ Μπλάνσετ και ο Μπραντ Πιτ. Από το www.cinephilia.gr

Η Πρωτοχρονιά βρήκε το πασίγνωστο λιμάνι της βορειοδυτικής Αγγλίας σε πολιτιστική άνθηση καθώς για όλο το 2008 θα φέρει τον τίτλο της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης». Τα μεσάνυχτα της Δευτέρας ισχυρές κωδωνοκρουσίες του αγγλικανικού καθεδρικού ναού αντήχησαν σε όλη την πόλη του Λίβερπουλ.

Διήγημα, δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, Ἰούλιος 2007

(...Λένε ἀκόμα ὅτι ἀπὸ τότε κάθε παραμονὴ Χριστουγέννων, γύρω στὰ μεσάνυχτα, κάτι παράξενο συμβαίνει, κάτι ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἐξηγήσει...)

Ο Στάθης Παναγιωτόπουλος (στα αριστερά, μαζί με τον Roger Waters)είναι παρουσιαστής της εκπομπής 'Νηστικό Αρκούδί' που βλέπουμε αυτό τον καιρό από την ΕΡΤ, αλλά και ειδήμονας στην (ροκ κυρίως) μουσική). Η ταυτότητά του γράφει 'δημοσιογράφος' αλλά ο ίδιος έχει άλλη άποψη. Πολύ ευγενικά και πρόθυμα δέχτηκε να μας παραχωρήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη 'εφ'όλης της ύλης'. Χαρείτε την: 

(Στάθη το skorpialogia σε ευχαριστεί και δημόσια/διαδικτυακά)

Ένας δίσκος, δύο τραγουδοποιοί. Aνάμεσά τους η επιθυμία να ξεπεράσουν την (τραγουδιστική) μιζέρια της εποχής μας. Ο Γιώργος Aνδρέου και ο Xρήστος Θηβαίος...

Θα έρθει το νερό; Δεν θα έρθει;Θα έρθει! Απο την Ελλάδα. Ωραία !

Με τάνκερ.Πολύκαλά.Θα μας το χαρίσουν!! Η μητέρα Πατρίδα θα μας ποτίσει!

Όχι! Όχι! Θα το πληρώσουμε το νερό!......

Λοιπόν, χτες σαν περπατούσα, μίκρυνα.

Μην γελάς.

Αλήθεια στο λέω.

Γύρισα πίσω μου για μια στιγμή, να δω ποιος έρχεται, και πριν προλάβω να το καταλάβω, έγινα μικρός, σαν μυρμήγκι. Μόνο τότε κατάλαβα πως ένοιωσε η Δάφνη του Cannova, που μόλις ακούμπησε στο κορμί της τα χέρια του ο Απόλλωνας, άρχισε να βγάζει φύλλα στα χέρια και στα μαλλιά.

Η ανακάλυψη της Δακεροτυπίας το 1839 μετάτρεψε την προσωπογραφία σε κάτι κοινό και προσιτό, ακόμα και ανάμεσα στους ανθρώπους που δεν μπορούσαν να πληρώσουν το αντίτιμο ενός ζωγραφικού πορτραίτου. Στην κουλτούρα της Βικτωριανής εποχής, η φωτογραφία , συνδέεται όμως και με τον θάνατο. Η φωτογράφιση των αγαπημένων προσώπων αμέσως μετά το θάνατο τους είναι μια συνήθεια που εξαπλώνεται γρήγορα ανάμεσα σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και σύντομα γίνεται ενα έθιμο και σε πολλές άλλες χώρες εκτός απο τη Βρετανία. Στην Αμερική, τέτοιες φωτογραφίες συνηθίζονταν μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα σε κάποιες περιοχές.

Ποια τραγωδία; Εδώ δεν συντελέστηκε καμία τραγωδία. Μια ολόκληρη χώρα γονάτισε. Ένα έθνος ολόκληρο κλαίει.

 Δεν χρειάζεται να δηλώσω θρήσκος, χριστιανός ή άθεος.
Ούτε να δώσω όνομα σ'αυτό που κάνω.
Βρίσκω μια άδεια θέση και κάθομαι.
Φιλτράρω με δυσκολία τις φωνές και τις άσχετες κουβέντες του κόσμου που πήγε εκκλησία από συνήθεια. Προσπαθώ να φτάσω με όσο το δυνατό λιγότερες απώλειες στις ψαλμωδίες και στα λόγια του ιερέα που έρχονται από το βάθος.

Στο κάτω μέρος της σκάλας, προς τα δεξιά, είδα μια μικρή, ιριδίζουσα σφαίρα, που ακτινοβολούσε σχεδόν ανυπόφορα. Στην αρχή, νόμισα ότι περιστρεφόταν, αργότερα κατάλαβα ότι η κίνηση αυτή ήταν μια οφθαλμαπάτη, η οποία οφειλόταν στις ιλλιγιώδεις παραστάσεις που ενέκλειε η σφαίρα. Η διάμετρος του Άλεφ θα πρέπει να ήταν δύο ή τρία εκατοστά, αλλά μέσα του ήταν ο σύμπας ο κοσμικός χώρος, χωρίς την παραμικρή σμίκρυνση.

"Σειρήνες και κωδωνοκρουσίες. Δευτεριάτικο πρωινό. Ανήσυχες μορφές στα παράθυρα. Κοιτάζονται οι γείτονες, συννενοούνται με το βλέμμα και μένουν σύμφωνοι. Τα πάντα για την Τιμή. Δεν είναι η μανία του πολέμου που τους εμπνέει, δεν είναι το πάθος της περιπέτειας. Είναι η αίσθηση της αξιοπρέπειας. Όταν αυτή είναι εκτεθειμένη σε κινδύνους, τότε το τροπάριο της ειρηνοφιλίας διακόπτεται. Όχι από αγάπη προς τον πόλεμο. Από αγάπη προς αυτήν την Ειρήνη. Γιατί τίποτα δεν εξυπηρετεί την Ειρήνη χειρότερα από τη καλοπροαίρετη διάθεση των λαών να δέχονται ραπίσματα. Κακός είναι ο πόλεμος. Αλλά δεν υπάρχει κάτι πιο απαίσιο κι απ' αυτόν, η λάσπη που πέφτει και κηλιδώνει τις υπολήψεις των λαών, όταν θελήσουν να την αποφύγουν με θυσία της Τιμής τους. Τέτοιες κηλίδες δεν είναι ικανό τίποτα να τις καθαρίσει. Ούτε το σβήσιμο της γενεάς που τις έχει προκαλέσει. Οι γενεές φεύγουν, αλλά μένουν οι σελίδες της Ιστορίας, για να θυμίζουν τη ντροπή. Μένουν οι μεταγενέστεροι και ζητούν ευθύνες από τη στάχτη μας..."

Παύλος Παλαιολόγος, "Ελεύθερο Βήμα", Αθήνα, 29 Οκτ. 1940

Πέντε απόπειρες μετράει μέχρι τώρα αυτό το κείμενο. Κάθε φορά που ξεκινώ να γράψω για το ρόλο του άντρα στην τέχνη, καταλήγω να γράφω για τις γυναίκες. Ίσως φταίει κι εκείνη η συνήθεια μου να γυρεύω στους αντικατοπτρισμούς , όσα η κανονική εικόνα , δεν μπορεί να μου δώσει.

Θα προσπαθήσω να αποφύγω τις εύκολες γενικεύσεις, όμως νομίζω πως το ανεκπλήρωτο της τέχνης, εκείνο που για χάρη του ο τροχός της δημιουργίας ακόμα γυρίζει, έχει άρωμα γυναικείο. Και αντίστοιχα, από την απέναντι μεριά, ο καλλιτέχνης που το αποτυπώνει , είναι κατ εξοχήν άντρας. Δύσκολο να το δηλώνεις στις μέρες μας χωρίς να κατηγορηθείς. Οι φεμινίστριες και οι “προοδευτικοί” ας κρατήσουν το σπαθί στο θηκάρι του. Νομίζω πως τουλάχιστον τα στατιστικά με δικαιώνουν.

 Η Επιλογή του Σωκράτη Σωκράτους για την εκπροσώπηση της Κύπρου στη Μπιενάλε Βενετίας , δείχνει ακόμα μια φορά το σχεδόν ανύπαρκτο πνευματικό επίπεδο του τόπου μας και την ανικανότητα μας ως κοινωνία να εντοπίσουμε την πραγματική ουσία των πραγμάτων. Είναι μια επιβεβαίωση ,επίσης, οτι η ουσία της Τέχνης, του πολιτισμού γενικότερα, δεν μπορεί ακόμα να γίνει αντιληπτή στη χώρα μας , με αποτέλεσμα να βιώνουμε συνεχώς μια πολιτιστική – πνευματική κατρακύλα που μας σπρώχνει όλο και πιο βαθιά.

«Η γαλήνη είναι η μεγάλη και αληθινή απάντηση στην αγωνία και το φόβο, και σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ, είναι καθήκον του αρχιτέκτονα να τη φιλοξενεί μόνιμα στις κατοικίες που σχεδιάζει, ανεξάρτητα αν αυτές είναι πολυτελείς ή ταπεινές. Σε όλη μου την πορεία προσπαθούσα πάντα να πετύχω τη γαλήνη, ωστόσο κανείς οφείλει να είναι προσεκτικός, ώστε να μην την καταστρέψει, με την ανεξέλεγκτη χρήση ποικίλλων και ανομοιογενών στοιχείων.»

Luis Barragan(1980, από την ομιλία του, κατά την απονομή του βραβείου Pritzker)

H Poveglia είναι ενα μικρό νησί κοντά στη Βενετία.

Θεωρείται το πιο στοιχειωμένο μέρος στην Ιταλία, και ακόμα και αν δεν πιστεύετε σε τέτοια πράγματα, σίγουρα θα συμφωνήσετε οτι η ιστορία του είναι αρκετά ανατριχιαστική. 

Ο George Reiger  είναι σίγουρα ο πιο φανατικός οπαδός της Disney. Και οι λόγοι είναι πολλοί και περίεργοι. Καταρχήν είναι το μόνο άτομο που κάθε φορά που επισκέπτεται ένα Disneyland γονατά και φιλά το χώμα.Το θεωρεί ιερό τόπο.

Είχα γράψει ένα βιβλίο για τα χρώματα.
Νομίζω ήταν παιδικό, είχε και πολλές ζωγραφιές, αλλά τώρα δε θυμάμαι πού είναι.
Δε θυμάμαι αν το είχα γράψει εγώ ή κάποιος άλλος.

Θέλω να γράψω ένα βιβλίο σπουδαίο.
Θέλω να έχει πλοκή και αγωνία.
Να μιλά για πολλά, για όλα αν γίνεται.
Να περιλαμβάνει γεγονότα, φήμες, ανέκδοτα, τραγωδίες, ψέματα, αφορισμούς.

Στο Βρετανό σκηνοθέτηΚεν Λόουτς, απενεμήθη ομόφωνα ο Χρυσός Φοίνικας του 59ου κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία του ο "Άνεμος που κουνά το κριθάρι", που έχει ως θέμα της τον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Ιρλανδίας στη δεκαετία του 1920.

Έχουμε ταυτίσει την υγεία με τη ζωή και αντίστροφα. Και πώς θα μπορούσαμε φυσικά να κάνουμε αλλιώς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και ο γιατρός ταυτίζεται με τον Θεό. Πρόκειται φυσικά για ένα απίθανο και παράλογο συνειρμό, ο οποίος όμως έχω την εντύπωση ότι βρήκε μέρος και ρίζωσε , κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Το χειρότερο δε, είναι ότι αυτή την εντύπωση , πρώτοι οι γιατροί την δημιουργούν και την συντηρούν και μετά ο υπόλοιπος κόσμος.

Η ώρα είναι 5 το απόγευμα και ακόμα η οθόνη της τηλεόρασης είναι γεμάτη παράθυρα με φιλοξενούμενους. Ανήσυχοι. Προβληματισμένοι. Σκεφτικοί.

Αναλύουν τα δεδομένα και περιμένουν αγωνιωδώς εξελίξεις. Τηλεφωνικές παρεμβάσεις απο γνωστούς και συγγενείς. Ειδικοί και πρώην γνωστοί συμβάλουν στον αγώνα των έγκυρων δημοσιογράφων για να λάμψει η αλήθεια. Κάθε τόσο συνδέονται με την αίθουσα σύνταξης και με τον απεσταλμένο ανταποκριτή.

 Δεν φταίνε τα παιδιά.

Οι γονείς τους φταίνε. Με την επιπόλαιη αφέλεια τους.

Οι γονείς και το αρτηριοσκληρωτικό περιβάλλον που μεγάλωσαν.

Και την στιγμή ακριβώς που οι καθηγητές τους, οι γονείς, η κοινωνία, προσπαθεί να τους κάνει ελεύθερους στη σκέψη και στην ψυχή.Τη στιγμή που πασχίζουν να κτίσουν μια καθαρή κρίση , ικανή να τους κάνει να διακρίνουν με σοφία, λεπτές έννοιες και αξίες.

Την κοίταξε στα μάτια με ύφος αυστηρό και της είπε.

-«Αύριο το πρωί θα επιτεθούμε. Ο εχθρός βρίσκεται ακριβώς απέναντι μας. Πέρα από την πεδιάδα, πίσω από το λόφο. Σ'εκείνη τη συστάδα των δέντρων που βλέπεις στους πρόποδες του λόφου, είναι κρυμμένοι καμιά εκατοστή τοξότες.

Φιντέλ,

Αυτή τη στιγμή θυμάμαι πολλά πράγματα-όταν σε γνώρισα στο σπίτι της Μαρίας-Αντωνίας, όταν μου πρότεινες να σε ακολουθήσω, την ένταση της προετοιμασίας. Μια μέρα ήρθαν και μας ρώτησαν ποιος θα έπρεπε να ειδοποιηθεί σε περίπτωση θανάτου μας. Τότε η συνειδητοποιήσαμε την πιθανότητα αυτή. Αργότερα μάθαμε ότι ήταν αλήθεια, ότι σε μια επανάσταση νικά κανείς ή πεθαίνει (αν είναι πραγματική). Πολλοί σύντροφοι έπεσαν στην πορεία προς τη νίκη.

"...Το χειρότερο πράγμα σχετικά με τα αυτοκίνητα είναι ότι είναι σαν κάστρα ή σαν βίλες δίπλα στη θάλασσα: πολυτελή αγαθά τα οποία εφευρέθηκαν για την αποκλειστική ευχαρίστηση μιας πολύ πλούσιας μειοψηφίας και τα οποία σαν φύση και σαν σύλληψη ποτέ δεν προορίζονταν για τον απλό λαό. Αντίθετα με την ηλεκτρική σκούπα, το ράδιο ή το ποδήλατο, τα οποία διατηρούν τη χρηστική τους αξία ακόμα και σήμερα και που όλοι έχουν από ένα, το αυτοκίνητο όπως μια παραθαλάσσια βίλα, είναι επιθυμητό και χρήσιμο τόσο μόνο όσο οι μάζες δεν έχουν από ένα. Αυτό εξηγεί γιατί το αυτοκίνητο τόσο σαν έννοια όσο και σαν πρωταρχικός σκοπός, είναι ένα αγαθό πολυτελείας και η ουσία της πολυτέλειας του είναι ακριβώς αυτή η δυσκολία του να μαζικοποιηθεί. Αν όλοι είχαν ένα πολυτελές αγαθό, κανείς δε θα είχε κοινωνικά προνόμια από αυτό..."

 Σήμερα, έτσι εντελώς τυχαία (!) , μου ήρθε να σας παρουσιάσω μία άγνωστη κοινότητα της Κύπρου. Πρόκειται για το χωριό Μαρί, της επαρχίας Λάρνακας. Από την ιστοσελίδα της κοινότητας πήρα τις πιο κάτω πληροφορίες. 
Στο τέλος του κειμένου υπάρχει χάρτης της περιοχής καθώς και λίγες πληροφορίες για τον ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό του βασιλικού που γειτνιάζει (!) με την κοινότητα

Φέτος οι ευχές, θα μοιάζουν σαν υποσχέσεις.
Γι αυτό καλύτερα να μην τις πούμε.
Φτάνει πια ρεαλισμό και αντικειμενικότητα.
Φτάνει πια σύνεση, ομοψυχία, ψυχραιμία και σοβαρότητα.
Μας στοίχισαν ακριβά και μας έφεραν στο αδιέξοδο.
Αυτές τις γιορτές δεν θα ευχηθώ σε κανένα.
Τί να ευχηθώ εξάλλου.
Θα κάτσω σπίτι μου να περιμένω τον Άγιο Βασίλη να μου φέρει τα δώρα.
Αυτό έχει περισσότερες πιθανότητες να πραγματοποιηθεί, παρά οι κούφιες υποσχέσεις των τηλεοπτικών μας πολιτικάντηδων.
Ραντεβού στις χιονισμένες ταράτσες λοιπόν!

O Σωκράτης είναι 18 χρονών. Μαθητής της 3ης Λυκείου και μανιώδης καπνιστής. Καπνίζει πάνω απο ενα πακέτο την ημέρα. Καπνίζει απο τα 13 του. Στο Γυμνάσιο ήταν πιο δύσκολα τα πράγματα. Τώρα όμως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Για αποβολές και μείωση διαγωγής ούτε λόγος. Τώρα δεν χρειάζεται καν να καταφεύγουν...

Η αλχημεία, παρόλο που μετράει αιώνες ζωής ως επιστήμη, εν τούτοις εξακολουθεί να παρουσιάζει ακόμη και σήμερα εξαιρετικό ενδιαφέρον και να προκαλεί πολλά ερωτήματα. Τι είναι τελικά η αλχημεία; Οι οπαδοί της περιβόητης αυτής θεωρίας το θέτουν όσο πιο απλά μπορούν στους υπόλοιπους... κοινούς θνητούς.

Έχει τύχει αρκετές φορές, εκεί που κάθομαι και χάνομαι στο μέτρημα των δευτερολέπτων που κάνει το φανάρι να αλλάξει χρώμα, να πάρει το μάτι μου από το διπλανό τραπέζι ένα ξαφνικό μειδίαμα που γίνεται πρόσχαρο επιφώνημα και μαζί με μια ελαφριά ανασήκωση του κορμού, να ακούσω μια στεγνή φωνή να λέει δυνατά

Νοιώθω πάλι εκείνο το συναίσθημα ότι έχω επιστρέψει.
Κι ας μην ανήκω εδώ.

 Όσο και να το αρνούνται οι «αρμόδιοι», οι αεροψεκασμοί της ατμόσφαιρας συμβαίνουν πραγματικά! Και, μάλιστα, η άρνηση των Αρχών σε όλο τον πλανήτη

να παραδεχτούν την πραγματικότητα τους, οδηγεί στο εφιαλτικό συμπέρασμα ότι συμβαίνουν για... κακό!

Στο μεταξύ, το κλίμα αλλάζει σε όλο τον κόσμο...

Και ένα είναι σίγουρο: ο πλανήτης μας μεταλλάσσεται

σε έναν κόσμο για διαφορετικά όντα...

To άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ...

Την τελευταία φορά που μας ζητήθηκε να κάνουμε μεγάλες υποχωρήσεις, οδυνηροί συμβιβασμοί ήταν τότε το σλόγκαν,  βρεθήκαμε με τα χέρια ψηλά , προ τετελεσμένων , και κολλημένοι στον τοίχο από τη διεθνή κοινότητα.

Κάθομαι στην πολυθρόνα και ακουμπώ το φλιτζάνι στο γραφείο, δίπλα από το πληκτρολόγιο. Το ποντίκι κινείται με ακρίβεια κάτω από τις μηχανικές εντολές της παλάμης μου. Ανοίγω ένα φυλλομετρητή, πηγαίνω στους σελιδοδείκτες, επιλέγω όπως πάντα τη σελίδα με τις εφημερίδες, και περιμένω να φορτώσει. Και ενώ οι πρώτοι τίτλοι ξεκινούν να εμφανίζονται, από το κάτω δεξιά μέρος της οθόνης, αρχίζει να αναδύεται ένα μικρό, πονηρό παραθυράκι.

Ο τίτλος αυτού του κειμένου θα μπορούσε να ήταν «Γιατί είναι δύσκολο να μιλά κανείς για τον Joseph Beuys σήμερα» Και ο λόγος θα ήταν απλός. Γιατί πλέον θεωρείται ξεπερασμένος και ντεμοντέ.

Ποιοί ήταν τελικά αυτοί οι Βίκινγκς; Ήταν  αυτός ο αιμοσταγής λαός που ξέρουμε απο τη σημερινή εικονογραφία; ήταν τελικά βρώμικοι μαλλιαροί πολεμιστές όπως μας τους παρουσιάζουν; ή μήπως πρόκειται απλά για παρεξηγήσεις και μύθους;

Οι πυρήνες αποτελούνται από λίγα άτομα. Που θεωρούνται οι εκλεκτοί και αντιμετωπίζονται ευνοϊκά από το σύστημα. Ο πυρήνας ποτέ δεν ορίζεται γιατί βρίσκεται πάντα σε κατάσταση άμυνας. Διαφορετικά θα ήταν αναγνωρίσιμος, και επομένως τρωτός. Ούτε τα όρια του ούτε τα κριτήρια του είναι συγκεκριμένα.

Μ'αρέσει η πόλη μου. Μ'αρέσει η χώρα μου. Μ'αρέσει η εποχή μου.

Δεν θα'θελα , ακόμα και να μπορούσα, ν'αλλάξω τίποτα απ'όλ'αυτά. Αν είχα δηλαδή μια μηχανή του χρόνου, που να μπορούσε να μ'έπερνε όπου της το ζητούσα, στο παρελθόν, στο μέλλον, εγώ θα διάλεγα να μείνω εδώ. Στο ψηλότερο σημείο της πεδιάδας του Σέρρα.

Το 2006 (o Michael Winterbottom) επιστρέφει με μια ταινία που ανήκει σ' ένα πολιτικά στρατευμένο σινεμά. Αυτήν την φορά εστιάζει στο ζήτημα της παραβίασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως συμβαίνει με την περίπτωση του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Γκουαντάναμο. Από το www.cinephilia.gr.

 Όταν εθελούσια εγκαταλείπεις αρχές για μια πτυχή ή ομάδα πολιτών η τελική κατολίσθηση είναι αναπόφευκτη.Η δημοκρατία είναι  αδιαίρετη. ∆εν αναφέρομαι σε απόλυτες αρχές, αλλά σε κανόνες λειτουργίας της κοινωνίας. Είναι αδιανόητο να νοηθεί δημοκρατία χωρίς την έννοια της πλειοψηφίας και μειοψηφίας. Αν όχι οδηγούμεθα σε ολιγαρχία ή φυλετικά καθεστώτα.

Όσα πάρκα και να φτιάξουν, μερικές πόλεις, θα παραμείνουν πάντα τραγικές. Μια απ'αυτές είναι και η Λευκωσία.

 Επειδή οι αστυνομικοί παρανομούν, παρανομώ κι εγώ. Επειδή οι παπάδες  οδηγούν μερσεντές  γίνομαι άθεος, και επειδή οι πολιτικοί κυβερνούν με γνώμονα πολλές φορές προσωπικά συμφέροντα και φιλοδοξίες, τότε γίνομαι άπατρις και προδότης.

Το UVB-76 είναι το διεθνές διακριτικό κλήσεως ενός ραδιοσταθμού που εκπέμπει στα βραχέα κύματα, συνήθως στη συχνότητα 4.625 kHz. Πρόκειται για ένα από τα πιο ασυνήθιστα, μυστηριώδη και ευρέως συζητημένα περιεχόμενα ραδιοφωνικής μετάδοσης στα βραχέα κύματα: έναν σύντομο, μονότονο τόνο (Buzz), που επαναλαμβάνεται περίπου 25 φορές το λεπτό.

Καθισμένος στο ψηλό βουνό αγνάντευε τον ορίζοντα πέρα ως πέρα αναζητώντας την καινούργια του ιδέα. Αυτός είχε δώσει την αρσενική ιδιότητα στον εαυτό του και από τότε τον λένε Χριστό, Βούδα και Μωάμεθ. Κάποτε μιλούσαν για την Αφροδίτη και οι παρθένες χάριζαν το τραγούδι απ’ το τζιτζίκι τους στην αφεντιά της. Αυτός είχε φτιάξει τις ιδέες της ελευθερίας και της δικαιοσύνης για να δικαιολογήσει την ανακάλυψη του σιδήρου και του φόνου. Για να δικαιολογήσει τη μάστιγα και τη συμφορά που έφερε το δημιούργημα του παραβαίνοντας τις εντολές του.

  Δεν νομίζω να υπάρχει κανένας Κύπριος που να μην έχει επισκεφτεί, έστω και για μια φορά , την ιστοσελίδα της ΑΤΗΚ. Τη γνωστή http://www.cytanet.com.cy/. Είναι ο κυριότερος παροχέας υπηρεσιών της Κύπρου στο διαδύκτιο.  Παρόλ'αυτα  εξακολουθεί να είναι ίσως η πιο άσχημη Κυπριακή ιστοσελίδα του διαδυκτίου.

Δεν με απασχολεί ιδιαίτερα η επιστολή των αγανακτισμένων προς τους Μικρούτσικο και Θηβαίο. Ούτε με ενδιαφέρει επίσης η δική τους απάντηση.  Κατα πόσο δηλαδή οι δύο επιστολές ήταν σωστό να αποσταλούν ή αν εκείνοι που τις έγραψαν είχαν το δίκαιο με το μέρος τους.

Όλα άρχισαν στις 22 Φεβρουαρίου όταν ο Mark Ontkush δημοσίευσε ένα άρθρο του στο οποίο εξηγούσε ότι η Google  θα μπορούσε να συμβάλει σημαντικά στην εξοικονόμηση της παγκόσμιας ενέργειας απλά και μόνο αν άλλαζε τον σχεδιασμό και τα χρώματα της σελίδας της.

 -Κάθε δευτερόλεπτο $3,075,64 ξοδεύονται για πορνογραφικό υλικό

-Κάθε δευτερόλεπτο 28,258 χρήστες του διαδικτύου βλέπουν πορνογραφικό υλικό

-Κάθε δευτερόλεπτο 372 χρήστες πληκτρολογούν λέξεις σε μηχανές αναζήτησης σχετικές με το σέξ

Μια βαριά ,ολόασπρη ομίχλη, κάθισε από νωρίς πάνω στο τοπίο. Πάνω στις στέγες του χωριού, στους λιγοστούς κατοίκους που ακόμα κυκλοφορούν, στους σκοτεινούς δρόμους. Τυλίχτηκε ακόμα και γύρω απο τα δέντρα του δάσους , σαν μαλλί της γριάς σε πανηγύρι. Δεν ακούω τίποτα άλλο, εκτός απο τα βήματα μου και τη γρήγορη ανάσα μου στον ανήφορο. Πλησίασα πολύ στην εκκλησία, για να ακούσω επιτέλους τις φωνές των ψαλτάδων. «Ορεσίβιοι ψάλτηδες» έτσι όπως τους περιέγραψε ο Γκανάς. «Σηκώνουν τα κοντάκια σαν πούπουλο, γεμίζουν με θεό σαν μαστραπάδες» Βρέχει και κάνει κρύο. Κι έτσι όπως μ’αρέσει να παιδεύομαι με τις λέξεις, σκέφτομαι «Πάσχα χειμωνιάτικα, ή χειμώνας Πασχαλιάτικα;»

  Ποιος ν'ακούει τώρα;

 Στοιχειωμένα σαββατόβραδα στο τεντωμένο σχοινί του φθινόπωρου.

  Λίγο πριν το χειμώνα, λίγο μετά το καλοκαίρι.

{jcomments on}

Μια μικρή αναφορά στην ιστορία μερικών γνωστών συμβόλων όπως το ?, το ! ή το =. Πότε και πώς πήραν τη σημερινή τους μορφή

Η SARAH Carmen , ένα 24χρονο κορίτσι από το Λονδίνο πάσχει από μια περίεργη ασθένεια που ονομάζεται Permanent Sexual Arousal Syndrome (PSAS). Αυτό της προκαλεί  ανεξέλεγκτους αλλεπάλληλους οργασμούς σε κάθε ώρα της ημέρας. Η δόνηση του τρένου πάνω στις ράγες, ο ρυθμικός ήχος μιας φωτοτυπικής μηχανής ή ένα πιστολάκι μαλλιών που δουλεύει , είναι αρκετά για να κάνουν την Sarah να φτάσει αμέσως σε οργασμό.  Μόνο στη διάρκεια της 40λεπτης συνέντευξης της με τον Matthew Acton είχε 5 φορές οργασμό.

E mail:

• Υπάρχουν 3,146 δισεκατομμύρια λογαριασμοί ηλεκτρονικού ταχυδρομείου παγκόσμια.
• 27,6% χρησιμοποιούν το Microsoft Outlook για τη διαχείριση των e mail τους.
• 71% των ηλεκτρονικών μηνυμάτων που στάλθηκαν στη διάρκεια του 2011 ήταν spam (ανεπιθύμητα).
• 112 ηλεκτρονικά μηνύματα στάλθηκαν και λήφθηκαν κατά μέσο όρο κάθε μέρα από τον μέσο χρήστη.
• Το hotmail κατέχει την πρώτη θέση παγκοσμίως με 360 εκατομμύρια χρήστες.
• Έχουν περάσει 40 χρόνια από τότε που στάλθηκε το πρώτο email.

Βιάζονται οι φωτογραφίες, τρέχουν, παλεύουν να επικρατήσουν η μια της άλλης τραβά τα μαλλιά, τα χέρια, το παχύ δέρμα του χρόνου. Μ' ένα κλικ, πέντε στάσεις. Να διαλέξεις αυτή που σε έκανε πιο λιγνή, αυτή με το βλέμμα και το χαμόγελο από πλαστελίνη. Σταμάτα εδώ, σ' αυτό το κλικ στέκει η φλόγα του Ελ Γκρέκο και η μπαλαρίνα του Ντεκά.

Στα πόσα κλικ θα σταθούμε απέναντι στο φλας των παλιών καιρών, να έχουμε να λέμε για κάτι μίλα μου. Μήλα χρυσά και δέρατα και μίτους τραβάς, βαθιά κι εσύ μ' ένα κλικ έμαθες να γεμίζεις τη μνήμη με φωτογραφίες θολές τρεμάμενες φλόγες σε τούρτες γενεθλίων, να ξαναβρεθούμε. Με ένα παλιό κάρβουνο που φιξαρίστηκε μετά από χρόνια.

Έχω στο μυαλό μου ένα φίλτρο, όπως όλοι οι άνθρωποι, που καθαρίζει τις σκέψεις μου από διάφορες αχρείαστες πληροφορίες. Εκατοντάδες μικρές, ανοησίες, θα έλεγε κανείς, που φτάνουν ,για κάποιο λόγο, βαθιά μέσα στους κρυστάλλους του μυαλού, και δεν μπορούν πλέον να περάσουν στις χωματερές της σκέψης . Παραμένουν λοιπόν σένα δωμάτιο καραντίνας και κατακάθονται στον πάτο σαν ίζημα.

Ένα άρθρο του Θεόδωρου Ορέστη Γ. Σκαπινάκη που πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πολιτικά Θέματα και αργότερα στην ιστοσελίδα Αντιβαρο τον Οκτώβριο του  2006. Μερικές σκέψεις και εύστοχες παρατηρήσεις σχετικά με το πολυσυζητημένο βιβλίο της Ιστορίας της Στ' τάξης δημοτικού.

Μέρα με τη μέρα οι Κύπριοι bloggers πληθαίνουν. Όπως εξάλλου συμβαίνει και στον υπόλοιπο κόσμο. Με τη διαφορά ότι οι Κύπριοι έχουν κάποια ιδιαίτερα , κοινά χαρακτηριστικά. Γενικά θα μπορούσαμε να τους ξεχωρίσουμε από τα εξής:

Πολλά έχουν λεχθεί για χρηματοδοτήσεις από ξένους παράγοντες, κυρίως Αγγλο-Αμερικανούς, την περίοδο που προηγήθηκε του δημοψηφίσματος, με σκοπό την αποδοχή του σχεδίου Ανάν. Μια «έρευνα» μέσω του διαδυκτίου μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πίσω από όλες  σχεδόν  τις απόπειρες βρίσκεται η Αμερική.

Το μεγαλύτερο ερώτημα δεν είναι τί φοβάται η κυβέρνηση. Αλλά γιατί δεν χάνει ευκαιρία να δηλώνει οτι φοβάται.

Φοβάται τους στρατιώτες στην παρέλαση και τελευταία στιγμή διατάζει να αφαιρεθούν οι γεμιστήρες απο τα όπλα. Φοβάται τους πολίτες που διανέμουν φυλλάδια στην παρέλαση, σκαρφίζεται μια αφορμή για να τους συλλάβει, και εκ των υστέρων αποδεικνύεται οτι η σύλληψη ήταν παράνομη . Φοβάται τους διαδηλωτές σε αντικατοχική διαδήλωση που φωνάζουν...

Πρέπει να ήμουν 13 χρονών εκείνο το καλοκαίρι όταν πήγα με τους γονείς μου διακοπές στην Αυστρία. Μια συνηθισμένη οργανωμένη εκδρομή με γκρουπ, λεωφορεία, ξεναγήσεις κλπ. Περπατούσαμε στους δρόμους του Σάλσμπουρκ κι εγώ χάζευα απορροφημένος γύρω μου όταν ξαφνικά το υπόλοιπο γκρούπ, που βρισκόταν λίγα μέτρα πιο μπροστά μου , σταμάτησε και μαζεύτηκε σαν μελίσσι γύρω από κάτι.

Κάποια πράγματα φαίνονται να μην τα έχουν καταλάβει τα πολιτευτάκια μας. Ενώ μερικά άλλα δείχνουν να τα έχουν κατανοήσει πλήρως! Αυτή η επιλεκτική αμνησία είναι που με προβληματίζει. Η λίστα δεν σταματάει εδώ. Μπορεί να συνεχίσει πολυ ακομα!

Τον λένε Daniel Tammet , είναι Βρετανός, γεννήθηκε το 1979  και πάσχει από βαριάς μορφής αυτισμό. Παρόλ'αυτά  ο Daniel έχει πολλά χαρίσματα. Μπορεί να κάνει πολύπλοκους μαθηματικούς υπολογισμούς μέσα σε πολύ σύντομο διάστημα, έχει διαδοχική μνήμη και την ικανότητα να μαθαίνει ξένες γλώσσες μέσα σε μερικές μόνο ημέρες. Ο Daniel Tammet πάσχει επίσης και από ένα σύνδρομο που ονομάζεται συναισθησία.

Το άρθρο αυτό του σχολιαστή και συγγραφέα Άμος Χαρέλ δημοσιεύτηκε στην ισραηλινή εφημερίδα «Χααρέτζ»

Τη 18η ημέρα από την απαγωγή του δεκανέα Τζιλάντ Σαλίτ, η εικόνα έγινε ξαφνικά εξαιρετικά περίπλοκη. Από τις περιορισμένες συγκρούσεις σε ένα μόνο μέτωπο (τη Λωρίδα της Γάζας), οι ισραηλινές δυνάμεις τώρα φαίνεται να προχωρούν σε κάτι που μοιάζει με πόλεμο σε δύο μέτωπα. Πρόκειται για την πιο περίπλοκη κρίση που αντιμετωπίζει το Ισραήλ από την «Επιχείρηση αμυντική ασπίδα» το 2002, όταν απέκρουσε επιτυχώς την απόπειρα της Χεζμπολά να προκαλέσει αντιπαράθεση στα βόρεια σύνορα αντιδρώντας στην κατοχή των πόλεων της Δυτικής Όχθης. H «συνταγή» που οδήγησε στη λύση της κρίσης ήταν στρατιωτικές ενέργειες συνδυασμένες με διπλωματικές πιέσεις

Ακόμα μια καλοκαιρινή σεζόν, και για κάποιο μυστήριο λόγο, προσπαθώ και ελπίζω ξανά πως θα βρώ επιτέλους εκείνη την παραλία οπου να μπορώ να χαρώ κι εγώ τη θάλασσα και τον ήλιο. Ήρεμα , ήσυχα αλλά προπάντων με ...αξιοπρέπεια.

Μια φυσική καταστροφή είναι κάτι που κανένας δεν θέλει να δοκιμάσει στη διάρκεια ζωής του. Εδώ είναι οι κορυφαίες 10 φυσικές καταστροφές όλων των εποχών. Η σημαντικότητα τους εξαρτάται απο τον αριθμό των θανάτων που προκάλεσαν αλλά και απο το σύνολο των ζημιών που άφησαν πίσω τους. Επίσης μιλάμε πάντα για τις φυσικές καταστροφές που έχουν καταγραφεί γιατί σίγουρα μπορεί να υπήρξαν χειρότερες αλλά δεν καταγράφηκαν απο κανένα.

Μια πολύ προσωπική ματιά στην πιο 'απολαυστική' αδικία του φετινού Μουντιάλ.

Χειρότερος από τον μικρό που συμπεριφέρεται σαν μεγάλος, είναι ο μικρός που συμπεριφέρεται σαν μέτριος. Η επιλογή του δεν είναι αποτέλεσμα υπερβολικής φιλοδοξίας, αλλά ενός σχεδίου με μέθοδο και πονηριά.

Απίστευτο!

Ομολογώ οτι το διάβασα 4-5 φορές ώσπου να βεβαιωθώ οτι δεν πρόκειται για αστείο! Στην ιστοσελίδα http://www.politispittas.blogspot.com/ δημοσιεύεται άρθρο το οποίο αναδημοσιεύεται και στον Πολιτη (εννοείται) στο οποίο ο μπλόκερ ζητά απο τις Υπηρεσίες Ηλεκτρονικού Εγκλήματος να επεμβαίνουν και να λογοκρίνουν ιστοσελίδες “που καλλιεργούν τη διαίρεση, τον φασισμό, τον εθνικισμό , την ύβρη και το μίσος “

Mπορεί τα μεγάλα κινήματα περασμένων εποχών να λείπουν, αλλά ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος εξακολουθεί να παράγει έργο σημαντικό, κυρίως εστιάζοντας σε μικρές, ανθρώπινες ιστορίες.

3 Μαρτίου 1677.

7 το πρωί , σ’ένα μικρό σπίτι στα όρια του χωριού Wem στο Shropshire της Αγγλίας. Η 14χρονη Jane Churm προσπαθεί να ανάψει φωτιά για να ζεσταθεί, περιμένοντας την αδερφή της Catharine να επιστρέψει από τη δουλειά. Παίρνει ένα δοχείο με πετρέλαιο που βρισκόταν κάτω από το κρεβάτι, και μαζί με ένα αναμμένο κερί στο χέρι προσπαθεί να μαζέψει μερικά κλαδάκια για προσάναμμα που είχε δίπλα από το τζάκι. Από απροσεξία ...

Γεννήθηκες, και την ίδια μέρα γεννήθηκαν μαζί σου άλλα 17 εκατομμύρια άνθρωποι.
Στα δέκα χρόνια σχολείου, είχες μέσο όρο 17 φίλους.
Μέχρι τα 40, ο αριθμός αυτός θα μειωθεί σε δύο.
Σε ολόκληρη τη ζωή σου θα μεγαλώσεις περίπου 950 χιλιόμετρα μαλλιά

Ενώ στον Ελληνικό χώρο θεωρείται γρουσούζικη μέρα η Τρίτη 13, στον καθολικό αλλά και μουσουλμανικό κόσμο θεωρείται η Παρασκευή και 13. Η μέρα αυτή είναι συνδεδεμένη με διάφορα αρνητικά γεγονότα από την Ιστορία , τη θρησκεία και την παράδοση πολλών λαών. Επικρατέστερα γεγονότα που έδωσαν προληπτικά σ'αυτή τη μέρα αυτή την κακή φήμη είναι τα εξής:

Η έκφραση είναι γαλλική και σημαίνει «το έχω ξαναδεί». Όπως λοιπόν το ορίζει και η έκφραση, σημαίνει εκείνη την κατάσταση κατά την οποία για μερικά δευτερόλεπτα ή και κλάσματα δευτερολέπτων, έχουμε την εντύπωση πως κάποια κατάσταση που ζούμε αυτή τη στιγμή, την έχουμε ξαναζήσει στο παρελθόν.Άλλοι το ζουν καθημερινά, άλλοι όχι τόσο συχνά και για άλλους συμβαίνει πολύ σπάνια, αλλά όλοι οι άνθρωποι έχουν αισθανθεί το Dejavu τουλάχιστον μια φορά στην ζωή τους, είναι κάτι το ιδιαίτερα συνηθισμένο.

Η AvantGarde βολτάρει στα σοκάκια της πρωτεύουσας, συνωστίζεται σε συναυλιακούς χώρους, ξεφυλλίζει τις ιστορίες της στα πάρκα και πίνει καφέδες με φόντο γκράφιτι που εκμυστηρεύονται τον έρωτα και τον θάνατο, τον πεσιμισμό και την αισιοδοξία.

Το τελευταίο άρθρο που έγραψε στην εφημερίδα του ο Χράντ Ντίνκ πρίν δολοφονηθεί χθές έξω απο τα γραφεία της εφημερίδας. Οι απειλές για τη ζωή του αυξάνονταν και ο ίδιος γνώριζε οτι κινδύνευε άμεσα. Όπωε λέει όμως και στα τελευταία δημοσιευμένα του λόγια, προτιμά να είναι φοβισμένος αλλά ελεύθερος.

Η πρώτη Άνοιξη θα σε τσακίσει σαν ακυβέρνητο σκαρί, στις ξέρες της ενοχής σου.
Δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις για να το αποφύγεις.
Είναι σαν πυρετός.
Θέλει το χρόνο του.
Στο μεταξύ θυμάσαι στοίχους από παλιά ποιήματα,  σφυρίζεις σιγανά ξεχασμένες μελωδίες που όλο  σου  θυμίζουν κάτι και ξαφνικά πεθυμάς το γλυκό κιτρόμηλο που έφτιαχνε η μητέρα σου.

Η γλυκιά γυναικεία φωνή, από την άλλη άκρη της γραμμής, είπε το όνομα και το επίθετο μου, και μετά ρώτησε ευγενικά αν είμαι εγώ.

“Ο ίδιος” απάντησα. “Τί θέλετε;”

Ήταν από το πολιτικό γραφείο κάποιου πολιτικού και ήθελε να με ενημερώσει για μια ομιλία που διοργάνωναν με θέμα το Κυπριακό. Μου είπε τον τόπο και την ώρα που θα γινόταν. Με πληροφόρησε ότι είχε ήδη αποσταλεί στο σπίτι μου ταχυδρομικώς η πρόσκληση αλλά αν δεν την είχα λάβει θα μπορούσε να μου την ταχυδρομήσει ξανά ή ακόμα να την στείλει με φάξ. Για να είναι σίγουρη ότι είχαν την διεύθυνση μου σωστά , την επανέλαβε , περιμένοντας επιβεβαίωση. Της είπα ότι η διεύθυνση μου άλλαξε, λόγω μετακόμισις . Είπα ότι το θέμα της ομιλίας ακουγόταν ενδιαφέρον παρόλο που δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ. Εξάλλου, οι κομματικές εκδηλώσεις είναι εκτός των πεποιθήσεων μου.

 «Το Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα να αμυνθεί και οι ΗΠΑ δεν μπορούν να του πουν να μην το πράξει.» Περίπου αυτά δηλώνει η κυβέρνηση Μπούς δια στόματος Κοντολίζας. Κοιτάζοντας κατάματα  τους δημοσιογράφους και τις κάμερες.

 Κάποτε ο Ουμπέρτο Έκο σχολίαζε μια φράση που στις μέρες μας ακούγεται συχνά. Ότι η εποχή μας μοιάζει με μεσαίωνα. Ότι διανύουμε μια σκοτεινή μεταβατική περίοδο που τουλάχιστον απο πλευράς πνεύματος θυμίζει εκείνη του μεσαίωνα. Παρατήρησε λοιπόν οτι παρόλη την πνευματική παρακμή της εποχής μας, δεν μπορούμε να την παραλληλίσουμε με τον μεσαίωνα για μερικούς πολύ σημαντικούς λόγους. Ένας απο αυτούς, ο σημαντικότερος ίσως, είναι το γεγονός οτι...

Αυτό που είμαι κι αυτό που φαίνομαι, που συνέχεια πολεμώ να τα ταυτίσω, θα έρθει μια μέρα που θα αποκρυσταλλωθούν. Θα μείνω να στέκομαι σαν ξόανο στις ατέλειωτες στέπες της μνήμης σας. Καθώς περνά ο καιρός, η εικόνα μου γίνεται όλο και πιο δύσκαμπτη. Απροσάρμοστη, ασυμβίβαστη. Τα περιγράμματα μου απλοποιούνται. Οι φόρμες μου ξεκαθαρίζουν και τα χρώματα μου περιορίζονται ...

Το φεστιβάλ που γίνεται κάθε Αύγουστο στο Torgiano της Ιταλίας, ήταν η αφορμή για να γεννηθεί η τεχνική της ζωγραφικής που ονομάζεται vinarello

«Όταν η βρετανική κυβέρνηση μασάει τα λόγια της για την αυθαίρετη κράτηση και την κακομεταχείριση στο Γουαντάναμο, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες αγνοούν την απόλυτη απαγόρευση των βασανιστηρίων, όταν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις σιωπούν για τα πεπραγμένα τους στις έκνομες μεταγωγές, τον ρατσισμό και τους πρόσφυγες, υπονομεύουν το ίδιο τους το ηθικό κύρος να μιλούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε άλλα μέρη του κόσμου».

 ΜΑΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ

''Οι διεθνιστές είναι οι Ιησουίτες του μέλλοντος''

Φλωμπέρ

Στον Δημήτρη Ραπτόπουλο και τον Γιώργο Βαφειάδη

Ο Μύθος λέει ότι η Αριστερά υποστηρίζει τον πολιτισμό και προστατεύει τους καλλιτέχνες. Η αλήθεια είναι ότι οι καλλιτέχνες, οι δημιουργοί γενικότερα, στην πλειονότητά τους προσβλέπουν στην Αριστερά και εμπνέονται από τα συνθήματά της για έναν καλύτερο κόσμο, ενώ η ίδια η Αριστερά, δηλαδή οι ηγεσίες της, θυμούνται τους δημιουργούς μόλις τις παραμονές των εκλογών για διαφημιστικούς λόγους. Και μάλιστα όχι τους πιο σημαντικούς, αλλά τους πλέον προβεβλημένους από αυτούς. Τα μιντιακά κριτήρια κι εδώ κυριαρχούν.

Όταν προς το τέλος του καλοκαιριού του 1942 ο Γερμανικός στρατός έμπαινε στο Stalingrad  ο Κόκκινος στρατός ήταν αποδιοργανωμένος.  Η Ρωσική στρατιωτική διοίκηση δεν είχε ακόμα καταστρώσει ολοκληρωμένο σχέδιο άμυνας . Το μόνο που ήξεραν ήταν ότι με κάθε τρόπο το Stalingrad έπρεπε να κρατηθεί και οι Γερμανοί να ηττηθούν.  Νεαροί από όλη τη Ρωσία κατέφθαναν στην περιοχή για να πολεμήσουν. Η Γερμανική απειλή από τη μια και η Ρωσική προπαγάνδα από την άλλη, ώθησαν χιλιάδες νέους Ρώσους στα όπλα.

Η InesRamirezPerez μένει στο Νότιο Μεξικό, στο RioTalea ,μια απομονωμένη περιοχή μακριά από τον πολιτισμό.  Πριν από 7 χρόνια, μόνη στο μικρό της σπίτι, ένοιωσε έντονους πόνους τοκετού, και κατάλαβε ότι το μικρό αγοράκι που είχε στην κοιλιά της, εκείνο το βράδυ ήθελε να γεννηθεί

Ψες λίγο πριν με πάρει ο ύπνος έβλεπα CNN. Για πάρα πολλή ώρα το κύριο θέμα ήταν η σύλληψη του ηθοποιού και σκηνοθέτη Μελ Γκίμπσον από την αστυνομία γιατί οδηγούσε μεθυσμένος και κυρίως τα αντισημιτικά σχόλια που έκανε κατά τη διάρκεια της (κατά τα άλλα ήσυχης) κράτησης του, στους αστυνομικούς.

Πόσες φορές έχετε ακούσει για κάποιον πέμπτο Μπιτλ; Κατά καιρούς μια σειρά από μάνατζερ, βοηθούς, παραγωγούς, παρατρεχάμενους των θρυλικών Σκαθαριών έχουν παρουσιαστεί από τα μίντια ή και αυτοπροσδιοριστεί ως το πέμπτο μέλος του γκρουπ. Για κανέναν άλλο, όμως, δεν ίσχυε αυτός ο χαρακτηρισμός, παρά μόνον για τον Νιλ Ασπιναλ (στη φωτογραφία αριστερά, με τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ).

"Όσοι ελπίζουν ότι με τον θάνατο μου θα απαλλαγούν από την πολιτική μου παρουσία αυταπατώνται.
Γιατί όλοι εσείς πολυαγαπημένες συναγωνίστριες και συναγωνιστές θα συνεχίσετε την παρουσία μου.
Θα ζω στις ψυχές και στους αγώνες σας.
Θα με βρουν πάντα παρόντα.
Ο θάνατος δεν ταιριάζει σ΄αυτούς που συνειδητά τον έχουν θάψει........"

( Aπόσπασμα από την ομιλία του Επίτιμου Προέδρου του Κ.Σ. ΕΔΕΚ Βάσου Λυσσαρίδη 9.11.2008)

Μπορεί κανείς να μου εξηγήσει γιατί οι βουλευτές έχουν ασυλία;
Τελικά η φράση “όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο” δεν ισχύει;
Ή μήπως το “όλοι” δεν αναφέρεται  και στους βουλευτές.
Αυτοί εκλέγονται για να νομοθετούν αλλά οι νόμοι που ψηφίζουν δεν τους αγγίζουν.
Ωραίοι και του λόγου τους!
Και αν η ασυλία τους αφήνει στο νομικό απυρόβλητο, η συνείδηση τους τί τους λέει δηλαδή;

Χρειάζεται τόση προσπάθεια να μην ανησυχείς για το μόνο σίγουρο πράγμα στη ζωή σου, τα μεσάνυχτα όταν ξυπνάς στο σκοτάδι. Στοιβάζονται όλα και σπρώχνονται επίμονα.
Άνθρωποι, αναμνήσεις, πράγματα, σκέψεις.
Τι τα γράφω τώρα;
Λες κι υπάρχει κανένας που δεν ξέρει για τι μιλώ.
Δεν υποφέρω από αυπνίες.
Ευτυχώς.

Το κατάλαβαν επιτέλους οι Αμερικανοί και τα τσιράκια τους στην Ευρώπη ότι , στο άκουσμα και μόνο των Αμερικανικών «συμβουλών» στο Κυπριακό, οι Κύπριοι αντιδρούν.